กำลังค้นหา...
ฉันควรจะต้องรู้สึกอะไรก่อน ระหว่างตกใจ หรือแปลกใจกับบุคคลตรงหน้า เพราะเมื่อเช้าเขาดูเหมือนคนไม่มีแรงเหมือนคนจะตายให้ได้ แต่ตอนนี้คือดูต่างกันลิบลับ
“เธอเป็นอะไรมั้ย? ขอโทษด้วยฉันไม่ได้ตั้งใจ”
เขาทำหน้าตกใจก่อนจะเก็บอุปกรณ์ต่างๆที่ตกอยู่กับพื้นยื่นมาให้ฉันแล้วพูดต่อ...
“เอ่อ...ขอบใจเรื่องเมื่อเช้า”
“ไม่เป็นไร ว่าแต่หายดีแล้วเหรอ”
“จะว่าไงดีล่ะ... ก็ไม่เชิงหาย แต่ก็ดีขึ้น”
เขาเอามือลูบคอของตัวเองก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง
“แล้วมาทำอะไรที่นี่”
“ฉันเรียนภาคค่ำที่นี่”
“แต่ฉันไม่เคยเห็นนายมาก่อน”
“อาจเป็นเพราะเราอยู่คนละคลาสก็ได้เพราะนี่ ฉันมาก่อนเวลาน่ะ”
พูดจบเขาก็ยกนาฬิกาข้อมือเรือนงามขึ้นมาดูก่อนที่จะมีใครเดินมาสะกิดฉันจากด้านหลัง
“นี้ๆ ยุย คนนี้ใครเหรอ”
เป็นฮันนี่เองที่สะกิดฉันยิกๆเหมือนอยากให้ฉันแนะนำเขาให้รู้จัก แต่ฉันไม่รู้ชื่อนี่นา
“คนข้างห้องอะ เมื่อเช้านี้เขาจะเป็นลมฉันเลยปีนระเบียงข้ามไปช่วยเขาเท่านั้นเอง”
“ปะ...ปีนระเบียง”
“อื๊ม ใช่แล้วปีนระเบียง”
“นี้แกจะบ้าเหรอ! ชั้น7เชียวนะยุย! ดีแค่ไหนแล้วที่ไม่ตกลงไปคอหักตายน่ะ แกนี้มันจริงๆเลยนะ!”
ฮันนี่แหวใส่ฉันก่อนจะเปลี่ยนโทนเสียงเป็นออดอ้อนแล้วหันไปทางเขาที่ยืนฟังอยู่
“ว่าไงพ่อรูปหล่อจ๋า มีแฟนหรือยังงะ”
“เรารีบเอารายงานไปส่งมั้ย นี้จะ5โมงเย็นแล้ว”
ฉันรีบดักคอเพื่อนสาวก่อนหล่อนจะเลอะเทอะเรื่องผู้ชายไปมากกว่านี้
“จริงแกฉันลืมไปเลยนะเนี้ย!!”
ฮันนี่รีบเดินเอารายงานไปส่งแต่ก็ไม่ลืมในส่วนของฉัน ทุกคนในห้องต่างพากันทยอยออกไปจนหมดเหลือแต่เขากับฉันที่ในตอนนี้ก็ยืนนิ่งไม่รู้จะพูดอะไรต่อ
“ฉันไปก่อนนะ”
พูดจบก็คว้ากระเป๋าบนโต๊ะข้างๆตอนที่เขาช่วยเก็บพร้อมก้าวขาจะเดินออกจากห้องแต่ทว่า
“เดี๋ยวก่อน...”
เขาจับข้อมือของฉันเอาไว้ก่อนจะดึงเบาๆให้ฉันหันตัวกลับมาประจันหน้ากับเขา ต้องยอมรับว่าเขาหล่อจริงๆ
“นาย...จะทำอะไร”
ฉันพูดออกมาด้วยความนิ่งเงียบแต่หัวใจแทบจะระเบิดเพราะความเขินปนหล่อของเขาอยู่แล้ว
‘ต้องเก็บทรงหน่อยอยู่ใกล้คนหล่อหัวใจจะวาย
“เปล่า เธอนี้ตัวเล็กดีจัง สูงเท่าไหร่เนี้ย”
ไอ้หมอนี้! คนกำลังเขินในใจ ถามอะไรไม่ถาม มาถามเรื่องส่วนสูง หมดอารมณ์
“151”
“ส่วนสูงน่ารักเชียว”
“ถ้านายจะคุย นายช่วยนั่งคุยกับฉันได้มั้ย…คือฉันเมื่อยคอ”
“ต้องขอโทษด้วย”
เขาพูดพลางนั่งลงก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาคุยกับฉันต่อ
“ฉันสูง 185 เซน เราห่างกันตั้ง 34 เซน เชียวนะ”
“ไม่พูดก็รู้แล้วว่านายสูงแค่ไหน ว่าแต่เปลี่ยนเรื่องคุยมั้ยมาชวนคุยเรื่องส่วนสูง แบบนี้มันออกจะดูเสียมารยาทนะ ว่าแต่นายจะไม่แนะนำตัวหน่อยเหรอ?”
ฉันยืนกอดอก เอียงคอแบบทำท่าไม่พอใจนิดหน่อย
“ฉันชื่อ เอเดนท์ ขอบใจสำหรับเรื่องเมื่อเช้า”
“ไม่เป็นไร คิดซะว่าฉันเห็นแก่ความเป็นเพื่อนมนุษย์แล้วกัน”
พูดจบก็มีนักศึกษาอีกหลายคนเดินเข้ามาเป็นกลุ่มใหญ่ ก่อนจะหันไปพูดกับเขาอีกครั้ง
“ฉันขอตัวก่อนนะ”
ฉันเดินฝ่ากลุ่มคนที่ทยอยเข้าห้องมาจนพ้นจากข้างในออกมาข้างนอกได้ ขณะเดียวกันฮันนี่ก็เดินกลับมารับฉันพอดี
“ส่งรายงานทันใช่มั้ยฮันนี่”
“ทันสิ ระดับนักวิ่งประจำมหาลัยฯแล้ว”
“จ้าแม่นักวิ่ง วิ่งไปหาผู้ชายด้วยหรือเปล่า”
“ปากดีนะยุย ฮ่าๆ”
ระหว่างเดินลงบันไดเพื่อไปยังลานจอดรถฮันนี่หยุดเดินก่อนจะหันมาถามฉัน
“แวะซื้อชานมไข่มุกก่อนไปคาเฟ่ได้มั้ยยุย”
“ได้สิ งั้นเดี๋ยวเอารถยนต์ไปจอดที่คอนโดฉันก่อนแล้วกันนะ”
“ได้ แต่วันนี้แกขับรถแทนฉันแล้วกันนะ ฉันเมื่อยมากกกกกกกกกกก”
ฮันนี่ลากเสียงสะยาวพร้อมกับบิดตัวไปมาใส่ฉันประหนึ่งว่าไม่ไหวแล้วนะเมื่อยจริงๆ ทั้งๆที่ความจริงมันก็แค่ขี้เกียจขับรถแค่นั้นเอง
“โอเคๆ”
พอเดินมาได้สักพัก เอเดนท์ที่อยู่ข้างบนตึกก็ตะโกนลงมาทางฉันที่อยู่ข้างล่าง เสียงดังทำเอาคนที่อยู่บริเวรรอบๆไม่ว่าจะข้างบนหรือข้างล่างมองตามกันเป็นแถบๆ
“ยุย!”
“โอ้ย! อะไรเอเดนท์!”
“ขอบใจเรื่องเมื่อเช้า!”
“รู้แล้ว!เลิกพูดเรื่องนี้สักทีได้มั้ยเนี้ย! เสียงดังอายคนอื่นเขา!”
“แต่ก็ขอบใจนะ!”
“โอ้ยยย ฉันอาย! ไอ้บ้านี่หนิ”
“ฮ่าๆๆๆๆๆๆ”
เอเดนท์หัวเราะชอบใจในขณะที่ฉันประสาทจะแดกแถมอายคนอื่นอีก อารมณ์ตอนนี้เหมือนโดนกวนบาทาก็ไม่ปาน
“ฉันคิดผิดมั้ยเนี้ยที่ช่วยหมอนี้”
ฉันหันไปถามกับฮันนี่ที่ตอนนี้กำลังขำเบาๆอยู่ข้างๆฉัน
“ไม่รู้สิแก ฉันว่านะเขาอาจมีใจก็ได้น้า คิกๆ”
“มีใจให้ฉันเนี่ยนะ...แต่เอาตามตรงเขาหล่อจริงๆนะ ฉันอาจเผลอมีใจให้เขาแทนก็ได้นะ เอเดนท์น่ะ”
“ทำเป็นพูดดี มอมเหล้าเขาเลยมั้ยล่ะ”
“ทำไมสารเลวจังเลยเพื่อน”
“ก็พวกแกสองคนทำตัวตลกดีอะ คิกๆ”
“เลิกขำได้ละ”
“มอมเหล้าเลยดีมั้ยนะคิกๆ”
“= _ =;”
0 คอมเมนต์
เข้าสู่ระบบก่อนเพื่อคอมเมนต์ในตอนนี้
ไปหน้าเข้าสู่ระบบ