1 กลุ่มนักเรียนธรรมดา

วันที่ 8 มกราคม ปีพ.ศ.256X เวลา 12:00 น.

ได้เกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้นในภาคเหนือของประเทศไทย ส่งผลให้มีผู้บาดเจ็บและเสียชีวิตจำนวนมาก จากปรากฏการณ์ลี้ลับที่สุดโต่งที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยค้นพบมา

แม้ในอดีตจะมีอยู่หลายครั้งว่ามีคนพบเห็นปรากฏการณ์ลี้ลับต่าง ๆ อยู่มากมาย แต่ก็ยังเป็นเพียงสิ่งที่เล่าปากต่อปากหรือเป็นเรื่องแต่งแต้มขึ้นมาเท่านั้น

แต่ทว่า มันไม่ใช่สำหรับเหตุการณ์ในครั้งนี้…

“เปรี้ยง!!! ครืน ๆ...!”

“GLITCH DAY”

ไม่มีใครรู้ว่ามันเกิดขึ้นมาได้ยังไงหรือเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่ทุกคนรู้ก็คือ “มันได้เกิดขึ้นจริงแล้ว”

ทั้งผู้คนที่สูญเสีย บ้านเมืองที่วุ่นวาย การช่วยเหลือที่ล่าช้า ล้วนแล้วเกิดขึ้นจริงจากสิ่งที่ไม่น่าจะเกิดขึ้นได้ทั้งสิ้น

เหตุการณ์นี้จะถูกบันทึกลงไปในกระดาษหน้าใหม่ของมนุษย์ ว่ามนุษย์นั้นยังมีสิ่งต่าง ๆ ที่อยู่นอกเหนือความเข้าใจได้อยู่อีกมากมาย...

แต่...

เรื่องราวทั้งหมดไม่ได้เริ่มต้นที่ตรงนั้น...

10 นาที ก่อนเกิดเหตุการณ์ครั้งใหญ่

ณ โรงเรียนมัธยมแห่งหนึ่งในจังหวัดลำปาง ซึ่งเต็มไปด้วยท้องฟ้าสีครามแจ่มใสยามเที่ยงตรง ปรากฏเหนือต้นไทรใหญ่ที่กิ่งก้านแผ่จนแทบจะปกคลุมส่วนหนึ่งของโรงเรียน

ภายใต้ร่มเงาอันเย็นฉ่ำของต้นไทรนั้น มีนักเรียนมากมายมานั่งพักผ่อนหย่อนใจกัน เสียงหัวเราะและเสียงพูดคุยของพวกเขา ดังประสานกันอยู่ทั่วบริเวณ...

และในบรรดานักเรียนเหล่านั้น ก็มีนักเรียนชั้น ม.5 กลุ่มหนึ่ง ที่ใช้ชีวิตประจำวันตามปกติของพวกเขา

โดยหนึ่งในนั้น คือเด็กหนุ่มรูปร่างผอมเพรียวที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อที่กระชับ กำลังนั่งกินแซนวิชอยู่กับกลุ่มเพื่อนแถวนั้น ด้วยใบหน้าคมเข้มที่ดูเคร่งขรึมอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ดวงตาสีน้ำตาลเรียวยาวของเขาก็กวาดมองไปที่เพื่อนอย่างเบื่อหน่าย พลางเคี้ยวอาหารช้า ๆ

??? : "เฮ้อ น่าเบื่อวะ..." เด็กหนุ่มพึมพำ ขณะปัดผมหน้าม้าที่ไม่เป็นระเบียบของเขาให้ออกจากคิ้วที่เข้มตรง

??? : “กูก็เบื่อไม่ต่างกันนั่นแหละเฟรม...” จากนั้นเพื่อนของเขาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็ตอบกลับ โดยอยู่ในท่าศอกพิงขาและจ้องจอโทรศัพท์อย่างเฉื่อยชา

“เฟรม” นั่นคือชื่อของเขา ก่อนที่เขานั้นจะหันไปถามเพื่อนกลับ ด้วยแววตาอันเรียบเฉยว่า

เฟรม : “แล้วช่วงหยุดปีใหม่มึงได้ทำอะไรบ้างวะฟลุค?”

ฟลุค : “อ๋อ… กูก็แค่นั่ง ๆ นอน ๆ น่ะ ก็สบายดี...” ฟลุคตอบโดยไม่ละสายตาจากหน้าจอ

ฟลุคนั้นมีรูปร่างสูงโปร่ง ใบหน้าค่อนข้างเรียว แต่เรือนผมสีดำหนายาวกลับปกปิดดวงตาของเขาไว้ทำให้ยากที่จะคาดเดาสีหน้าได้

เฟรม : “อ่าหะ ส่วนของกูก็เล่นแต่เกม... และก็แบ่งเวลาออกกำลังกายด้วยน่ะ...” เฟรมบอกด้วยเสียงเรียบ

ฟลุค : “ก็เจ๋งดี...”

ฟลุคกับเฟรมคุยกันด้วยความเฉื่อยชาและน่าอึดอัด ก่อนจะมีเสียงเรียกของเพื่อนของเขาอีกคนดังขึ้นมาจากด้านหลังซึ่งอยู่อีกฝั่งของโต๊ะม้าหินอ่อน ว่า…

??? : “ทำไมไม่ลองทำอย่างอื่นดูบ้างละ?” เสียงทุ้มต่ำของชายร่างอวบอย่างเขา ได้ถามออกไปอย่างสงสัย

เฟรม/ฟลุค “?” เฟรมกับฟลุคหันไปมองเพื่อนคนนั้นทันที ก่อนที่เฟรมจะเอ่ยชื่อแล้วถามเขาไปด้วยว่า

เฟรม : “แล้วมึงทำอะไรที่บ้านบ้างล่ะ ฟีโน่?”

ฟีโน่ : “กูก็ไปขายของกับพ่อแม่ที่เชียงใหม่น่ะ ไม่ได้อยู่บ้านหรอก” ฟีโน่ตอบกลับอย่างทันควัน

ฟีโน่นั้นมีรูปร่างกำยำ ผิวสีแทนเล็กน้อย ใบหน้ากลมมนและสวมแว่นตาหนากรอบดำ ทรงผมสีดำสั้นหยักศกของเขาถูกตัดข้างอย่างเนี้ยบ โดยสวมเสื้อฮู้ดสีแดงสดตัดสลับลายดำที่ไม่รูดซิป คลุมทับชุดนักเรียนสีขาวที่อยู่ข้างใน

ฟลุค : “อย่างน้อยมึงก็มีงานทำนะฟีโน่… กูยังไม่รู้เลยว่าจบไปจะทำอะไรต่อดี” ฟลุคพูดเสียงเรียบพลางละสายตาจากหน้าจอ สีหน้าของเขาดูไม่มีเป้าหมายของชีวิตเลยแม้แต่น้อย

ฟีโน่ : “เฮ้อ มึงควรคิดถึงเรื่องอนาคตได้แล้วนะฟลุค บ้านมึงพร้อมสนับสนุนทุกอย่างเลยนะเว้ย แต่มึงแม่งไม่เลือกเองมัวแต่เล่นเกมอยู่แบบนั้นไม่ทำห่าอะไรเลยไง—”

จากนั้นฟีโน่กับฟลุคก็ได้คุยกันต่อยาว ๆ โดยทิ้งให้เฟรมอยู่กับความเบื่อหน่ายของตัวเองอีกครั้ง

ถึงแม้เขาจะกลับมาโดดเดี่ยว แต่เขาก็ปล่อยให้พวกเขาคุยกันต่อไปเพราะรู้ดีว่าเป็นเรื่องสำคัญต่อตัวฟลุค ก่อนที่เขาจะค่อย ๆ กวาดสายตามองไปยังเพื่อนที่อยู่รอบ ๆ ใต้ร่มเงาเพื่อแก้เบื่อ

เขาทั้งเห็นเพื่อนที่นั่งพิงขอบโต๊ะอยู่ข้างซ้ายของฟลุค ซึ่งเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ดูอย่างสบายใจเฉิบ และเห็นเพื่อนอีกคนที่กำลังเดาะลูกฟุตบอลอยู่บนพื้นปูนใกล้ ๆ เพียงลำพัง

??? : “……...” เพื่อนของเขาที่นั่งอยู่ขอบโต๊ะเลื่อนดูคลิปสั้นไปเรื่อย ๆ ด้วยสีหน้าที่นิ่งเงียบ

เขามีชื่อว่า “พงษ์” เป็นเพื่อนสนิทอีกคนของฟลุคและเฟรม

เขานั้นมีรูปร่างที่ผอมแห้ง ผิวสีแทนเข้ม ใบหน้าค่อนข้างเรียวยาว มีทรงผมสีดำหนาดกพร้อมหน้าม้าที่ปรกข้างลงมาถึงคิ้ว และถูกกันข้างออกอย่างคมชัด โดยสวมเสื้อฮูดสีม่วงเข้มเกือบดำคลุมทับชุดนักเรียน

??? : “ฮึบ!”

แต่แล้วเสียงอุทานของเพื่อนอีกคนที่กำลังเดาะลูกฟุตบอลอย่างคล่องแคล่ว ก็ได้ดึงดูดสายตาของเฟรมให้หันไปมองเขาอย่างฉับไว

เขาคนนั้นคือ “ค็อบ” เพื่อนคนรู้จักของเฟรมและเป็นเพื่อนสนิทของฟีโน่

เขามีผมสีดำสั้นที่ตัดข้างออกอย่างเนี้ยบ ที่สบัดไหวไปตามท่วงท่าของร่างกายที่ผอมเพรียว โดยสวมแมสก์สีดำปกปิดใบหน้าอยู่ตลอดเวลา

เฟรมยังคงนั่งมองต่อไปอย่างเงียบ ๆ พลางกินแซนวิชในมือด้วยจนหมด ก่อนที่จู่ ๆ เสียงดีใจของเพื่อนอีกคนดังแว่วมาว่า

??? : “เฮ้ย! ยีนดูนี่สิ!” เสียงดีใจของเขาดังมาจากโต๊ะข้าง ๆ ที่อยู่ห่างจากโต๊ะของเฟรมไปทางซ้ายไม่มากนัก

ซึ่งทันทีที่หันไปมอง เขาก็พบกับกลุ่มเพื่อนอีก 3 คน

??? : “ยีนดู! กูได้ตัวใหม่ด้วยละ” ชายหนุ่มร่างเล็กชูหน้าจอโทรศัพท์ไปให้คนที่ชื่อยีนดู จากฝั่งตรงข้ามโต๊ะด้วยสีหน้าดีใจขีดสุด

เขามีชื่อว่า “กุล” เป็นชายหนุ่มร่างเล็กที่มีรูปร่างผอมบาง เรือนผมสีดำถูกตัดสั้นเกือบเกรียน มีดวงตาเรียว และสวมชุดสีเขียวเข้มของ รด.

ยีน : “โห! ตัวโคตรดีเลยกุล!?” ยีนอุทานด้วยความตะลึง

ยีนนั้นเป็นเพื่อนสนิทของกุลและเฟรม เขามีรูปร่างที่สมส่วน ใบหน้าเรียวยาวได้รูป มีทรงผมสีดำสั้นเกรียนเช่นเดียวกับกุล แต่จัดทรงได้ดีกว่ามาก โดยสวมชุด รด. ด้วยเหมือนกัน

ยีน : “ฉันอุตส่าห์เล่นก่อนแท้ ๆ ยังสุ่มไม่ได้ด้วยซ้ำ...! แต่กุลแค่เริ่มมาก็สุ่มได้!? นี่มันไม่ยุติธรรม!” ยีนบ่นอย่างคับข้องใจและอิจฉาในคราวเดียวกัน

กุล : “ฮึ ก็คนมันดวงดีอะนะยีน” กุลหัวเราะเยาะในลำคอ ขณะยกมุมปากยิ้มด้วยท่าทีที่เหนือกว่า

ยีน : “ฮึย...!”

พวกเขาคุยกันอย่างสนิทสนม จนกระทั่ง ได้มีเพื่อนคนที่ 3 ในกลุ่มเข้ามาแทรกคุย

??? : “เอาหน่ายีน มันก็แค่เกมเองนะ จะไปซีเรียสทำไมกันล่ะ” เสียงหวานของชายหนุ่มร่างอวบพูดเล่น ๆ ขณะเดินมาหากุลและยีนที่โต๊ะ โดยจ่อกล้องวีดิโอถ่ายใบหน้าของพวกเขาเอาไว้

ยีน : “เฮ้ย!? ไม่ต้องมาถ่ายเลยก้อง!” ยีนสะดุ้งสุดตัวขณะรีบยกมือปิดหน้ากล้อง พลางหันหน้าหนีไปอย่างฉับพลัน

ก้อง : “แฮะ ๆ จะอายหน้ากล้องทำไมเล่า” ก้องหัวเราะเบา ๆ เมื่อแกล้งเพื่อนสำเร็จ พลางลดกล้องในมือลง

เฟรม : “ฮึ...” เฟรมขำในลำคอเล็กน้อย ขณะมองพวกเขาเล่นกันอย่างสนุกสนาน

ก้องนั้นรักการถ่ายวีดีโอเป็นชีวิตจิตใจ รูปร่างของเขาท้วม มีผิวสีแทนอ่อน เรือนผมสีดำเข้มถูกปัดข้างอย่างเนี้ยบ มีคิ้วหนาและขนตายาวเป็นจุดเด่น ซึ่งสวมนาฬิกาสมาร์ทวอทช์ไว้ที่ข้อมือข้างซ้ายของเขาด้วย

เฟรม : “อย่างน้อยก็มีอะไรสนุก ๆ อยู่สินะ...” เฟรมยกมุมปากยิ้มกลุ้มกริ่ม พลางมองเพื่อน ๆ ที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาภายใต้ร่มไทรนี้อย่างสงบสุข

“Zzz… Zzz…”

เฟรม : “?”

แต่แล้วเขาก็กลับนึกขึ้นได้ว่ายังมีเพื่อนอีกคนที่เขาลืมเอ่ยชื่อออกมา…

และทันทีที่เขาหันขวับไปทางด้านขวาของตัวเอง เฟรมก็พบเข้ากับเพื่อนคนนั้นที่นอนงีบหลับอยู่บนเก้าอี้ม้าหินอ่อนอย่างนิ่งสนิท โดยมีกระเป๋านอนหนุนหัวเอาไว้

เพื่อนคนสุดท้ายของเฟรมมีชื่อว่า “อะตอม” เขาเป็นคนที่นอนหลับเก่งมากจนบางครั้งเวลาที่เขานอน ก็แทบจะไม่มีใครสังเกตเห็นเลยว่าเขานอนอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ำ

อะตอมมีรูปร่างผอมบาง ใบหน้าทรงไข่ ทรงผมสีดำสั้นเกือบเกรียน และมีผมหน้าม้าที่ถูกตัดให้สูงกว่าคิ้ว

ทุกอย่างดูธรรมดาและเป็นไปด้วยดี เพื่อนของเฟรมก็ทำกิจวัตรไปอย่างสงบสุข ชีวิตที่น่าเบื่อแต่ก็ไม่มีอันตรายก็เริ่มทำให้เขามีความสุขไปด้วยโดยไม่รู้ตัว...

จนกระทั่ง ความสงบสุขนั้นก็อยู่ได้ไม่นาน...

“พึ่บ! ๆ ๆ...!”

เฟรม : “!?”