6 Unexpected Encounter (3)

 นั่นคือคำพูดของตัวตนแปลกหน้าผู้อ้างว่าไม่ได้มีเจตนาไม่ดี

 “คุณรู้เรื่องนี้ได้ยังไงคะ? มีหลักฐานอะไรมายืนยันว่าสิ่งที่คุณบอกเป็นความจริง”

 ฉันพยายามทำตัวเหมือนคนมีสติ แม้เมื่อกี้จะเผลอร้องตกใจลั่นไปแล้วก็ตาม

 “ฉันจำได้ราง ๆ ว่าตัวเองเป็นเหยื่อที่ถูกสังหาร และสัมผัสได้ว่าในห้องเรียนนี้มีกลิ่นอายความชั่วร้ายของคนที่ฆ่าฉันอยู่” เจ้าของเสียงแหบพร่าเล่า “ที่มาเตือนเพราะไม่อยากให้มีเหยื่อคนต่อไปแล้ว”

 “แล้วคุณอยากให้ฉันทำยังไง?”

 ฉันถาม

 “เก็บเรื่องนี้เป็นความลับไปก่อน จนเธอมั่นใจว่าเพื่อนสักคนของเธอเป็นผู้บริสุทธิ์ค่อยขอให้เขาช่วยสืบหาว่าใครคือนักฆ่า พยายามปรึกษากันแบบเงียบ ๆ อย่าให้เรื่องนี้กระจายไปมาก เพราะถ้านักฆ่ารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกจับได้แล้ว แทนที่มันจะสังหารเป้าหมายแล้วหนีไป มันอาจจะฆ่าพวกเธอทั้งหมดปิดปากเลยก็ได้”

 ตัวตนปริศนาตอบ

 “สืบหานักฆ่า? คุณบอกเลยไม่ได้เหรอคะว่าใครเป็นนักฆ่า จะได้รีบหาหลักฐานว่าเขาเป็นฆาตกรแล้วส่งเข้าคุกเข้าตาราง”

 ฉันสงสัย

 “ฉันไม่รู้ว่านักฆ่าสวมรอยเป็นใคร บอกได้แค่ว่านักฆ่าคือคนที่เข้าออกห้องเรียนนี้ สัญชาตญาณของฉันบอกว่าคนที่พนมมือสวดมนต์ไล่ผีอย่างเธอคงมิใช่นักฆ่าดอก”

 แล้วจะหยิบเรื่องนั้นมาขยี้ทำไม?

 “ขอฉันถามเธอบ้างสิ เธอเห็นหน้าตาของฉันเป็นยังไงรึ?”

 อีกฝ่ายเปลี่ยนมาถามหลังตอบคำถามของฉันอยู่ฝ่ายเดียว

 “เป็นคนตัวสูง สวมเสื้อราชปะแตน นุ่งโจงกระเบนสีม่วง แต่ฉันมองไม่เห็นหน้าคุณ รู้สึกเหมือนมีเงาอะไรบางอย่างบดบังหน้าของคุณอยู่”

 ฉันตอบตามความจริง

 “อา เธอเห็นว่าฉันมีรูปร่างคล้ายผู้ชายสินะ” เขาเว้นวรรคไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “รูปร่างของตัวเองที่ฉันเห็นจากเงาสะท้อนเป็นแค่ลูกไฟสีม่วงน่ะ”

 โต๊ะตัวที่เกินมาหายไปแล้ว หลังจากที่ฉันสิ้นสุดบทสนทนากับเจ้าของเสียงแหบพร่า

 นักฆ่า? ยังไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร ทว่าหากฉันเลือกเมินเฉยต่อคำเตือนนั้น อาจนึกเสียใจขึ้นมาทีหลังก็ได้

 ถ้าเกิดคลาสนี้มีนักฆ่าปนอยู่จริง เป็นไปได้ไหมว่าจะมีนักฆ่ามากกว่าหนึ่งคน? ฉันคิดเผื่อกรณีที่เปิดโปงคนร้ายได้ แต่กลับมีคนร้ายอีกคนโผล่มาฆ่าทุกคน

 แล้วถ้ามีนักฆ่ามากกว่าหนึ่งคน เป้าหมายของพวกเขาจะเป็นคนคนเดียวกันหรือเปล่า?

 โอ๊ย ปัญหาเก่าหายไป ปัญหาใหม่เข้ามาแทนที่

 ฉันพักเรื่องที่คิดอยู่ในหัวไว้ก่อน หลังเห็นแก้วตาซึ่งเป็นทั้งเพื่อนที่ฉันไว้ใจและหัวหน้าห้องคนปัจจุบันเดินเข้ามา ฉันกวักมือเรียกเธอก่อนขอให้ทำอะไรบางอย่างให้

 “แก้วตา ช่วยอะไรฉันหน่อยสิ ถ้าโยธินมาเมื่อไร ไปขอยืมสมุดวิชาเคมีของเจ้าตัวมาให้ที แต่ไม่ต้องบอกว่าฉันเป็นคนขอ”

เรียนคาบเช้าไม่รู้เรื่องเลย หัวของฉันมีแต่เรื่องคำบอกเล่าเรื่องนักฆ่าของตัวตนปริศนา

ระหว่างคาบ ฉันลองคิดถึงความเป็นไปได้ต่าง ๆ และลองตัดชอยส์ดู

สองชอยส์แรกที่ฉันตัดออกจากลิสต์คนที่เป็นไปได้ว่าจะเป็นนักฆ่าคือแก้วตาและพลอย เพื่อนสนิทของฉัน ฉันเชื่อมั่นอย่างสุดหัวใจว่าพวกเธอไม่ใช่ใครที่ไหนปลอมตัวมา ชอยส์ที่สามคืออายะ อันธพาลชื่อเสียงฉาวโฉ่ของรุ่น เพราะฉันคิดว่านักฆ่าคงไม่เลือกปลอมตัวเป็นคนที่เป็นจุดสนใจ และด้วยตรรกะเดียวกันนี้ ชอยส์ลำดับสี่ที่ถูกตัดออกคือโยธิน

ประสบการณ์จากการอ่านนิยายของฉันบอกมาว่าคนที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นนักฆ่าสูงสุดคือคนที่มักจะหลบอยู่หลังคนที่เป็นจุดเด่นอีกที ซึ่งในห้องเราก็มีคนนิสัยใกล้เคียงอะไรแบบนั้นอยู่… ไอริ พี่สาวฝาแฝดของอายะ ความรู้สึกของฉันบอกว่าเธอพยายามทำตัวไม่ให้ตัวเองเด่นกว่าอายะ เป็นไปได้เหมือนกันเรื่องอายะจะไม่รู้ตัวว่าฝาแฝดของตัวเองเป็นนักฆ่า ว่ากันตามตรง เธอคนนั้นดูไม่ใช่คนที่จะรู้ทันเหลี่ยมคนอื่นเลย แต่จะพูดว่าเป็นคนทึ่มนั่นก็อาจจะแรงไป

เมื่อพิจารณาบุคคลที่ฉันรู้สึกว่าเคยบอกว่าดูผิดปกติ ครูกาญจน์เป็นชอยส์ลำดับห้าที่ฉันเลือกตัดออก เพราะเธอคนนั้นไม่ได้พยายามทำตัวให้ตัวเองดูเหมือนครูพลศึกษาเลยแม้แต่น้อย ฉันว่าคนที่เป็นนักฆ่าจริง ๆ ไม่น่าจะพลาดจุดนี้นะ และศุภฤกษ์… คนนี้น่าสนใจมาก เป็นไปได้หรือเปล่าว่าเขารู้เรื่องมีนักฆ่าอยู่ในห้องนี้เหมือนกันเลยหลบซ่อนตัวอยู่หลังจอมอนิเตอร์? หรือกรณีอย่างแย่คือเขาเป็นนักฆ่าผู้เฝ้ามองทุกคนผ่านมอนิเตอร์รอจังหวะลงมือจริงอยู่

เท่าที่นึกออกก็มีประมาณนี้

ตอนนี้พักกลางวันแล้ว ฉันไปรวมตัวกับพลอยและแก้วตาเพื่อนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน

ฉันลอบมองเพื่อนทั้งสองสลับกัน ในเมื่อตัดทั้งคู่ออกจากลิสต์คนน่าสงสัยแล้วก็อยากจะรีบขอให้ทั้งสองช่วยสืบ แต่ว่าตอนนี้ไม่มีหลักฐาน พูดไปพวกเธอคงนึกว่าฉันอำเล่นแน่

“เดี๋ยวฉันจัดการเรื่องโยธินให้ตอนบ่ายนะ”

แก้วตาพูดดึงฉันกลับมาจากโลกแห่งความคิดของตัวเอง 

อ๋อ ใช่แล้ว โยธิน… เมื่อเช้าฉันยังไม่ได้จัดการเรื่องของเจ้าตัวเลยเพราะวันนี้เจ้าตัวมาสาย

“รบกวนเธอด้วยนะ”