5 ผีพรายริมแม่น้ำ

ตอนที่ 5

ผีพรายริมแม่น้ำ

เสียงร้องไห้ของหญิงชาวบ้านยังดังไม่หยุด

“ช่วยลูกข้าด้วยเถอะ… ฮือ… ข้ายังไม่อยากเสียลูกไป…” หล่อนทรุดอยู่ริมตลิ่ง ตัวสั่นจนแทบหายใจไม่ทัน เสียงอ้อนวอนนั้นแหบพร่าและสั่นเครือจนฟังแทบไม่ได้ศัพท์ ทว่ามันกลับเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งความรักที่พร้อมจะแลกด้วยชีวิตโดยที่ชาวบ้านทุกคนที่ยืนมุงอยู่ได้แต่หันหน้าหนี 

ความสั่นเทาที่ส่งผ่านมาจากปลายนิ้วที่ยึดชายผ้าของเนตรมณีไว้แน่นนั้น บ่งบอกชัดเจนว่าหญิงผู้นี้ไม่เหลือที่พึ่งอื่นใดอีกแล้วนอกจากหญิงสาวชุดแปลกตาที่ยืนอยู่ตรงนี้

“ลูกเธอโดนลากไปตรงไหน”

หญิงชาวบ้านชี้ไปยังช่วงน้ำลึก ห่างจากที่เนตรมณีและน้องๆยืนอยู่ไกลนัก 

“ตรงนั้น…ตรงต้นไทรท้ายคุ้งนั้น ข้าเห็นมือดำๆ ดึงขาลูกลงไป…”

ชาวบ้านรอบๆ เริ่มถอยห่างทันทีเมื่อได้ยินคำว่า “มือดำ” บางคนถึงกับพึมพำสวดมนต์ ไม่มีใครอยากยุ่ง ไม่มีใครกล้ายื่นมือเข้าช่วยหรือพูดอะไรทั้งนั้น 

“ผีพรายแน่…” ชาวบ้านคนหนึ่งตะโกนขึ้นมา 

“เมื่อก่อนก็เคยมีคนตายตรงนั้น…” อีกคนพูดต่อ 

เจ้าจุกกลืนน้ำลายดังเอื๊อก

“พี่มณี… หรือเราจะกลับบ้านก่อน…” เด็กชายดึงชายเสื้อพี่สาว เมื่อได้ยินชาวบ้าน พูดถึงเรื่องผีพรายริมน้ำ 

“กลับบ้าน?”

เนตรมณีเลิกคิ้ว

“ภารกิจเดินมาหาถึงหน้า จะปล่อยเงินหนีไปได้ยังไง” เนตรมณีเอ่ยกับพนักงานบริษัทของเธอ

เจ้าจุกเงียบทันที ส่วนเจ้าแก้วเริ่มชินกับนิสัยพี่สาวแล้ว ไม่ว่าผีจะน่ากลัวแค่ไหน พี่มณีก็มองเป็น “รายได้”อยู่ดี

เสียงระบบดังขึ้นอีกครั้ง

[คำเตือน]

ผีพรายจะมีพลังสูงสุดหลังพระอาทิตย์ตก

เวลาคงเหลือ : 1 ชั่วโมง 32 นาที

เนตรมณีหรี่ตา 

“งั้นต้องรีบแล้ว”

ร่างบางเดินไปตรงจุดที่เจ้าทุกข์ชี้ ต้นไทรขนาดยักษ์ ตั้งตระหง่านอยู่ริมคุ้งน้ำราวกับป้อมปราการของปีศาจ 

รากอากาศสีคล้ำนับร้อยนับพันเส้นห้อยระย้าลงมาจากกิ่งก้านที่แผ่กว้าง ดูไกลๆ คล้ายกับเส้นผมยาวสลวยของหญิงสาวที่ถูกสั่งให้เฝ้าผืนน้ำ หรือไม่ก็คล้ายกับมือดำนับพันที่พยายามขยับเอื้อมลงมาฉุดกระชากทุกสรรพสิ่งให้จมดิ่งลงสู่เบื้องล่าง 

 กลิ่นสาบสางของยางไม้ผสมปนเปกับกลิ่นอับของตะไคร่น้ำ ชวนให้รู้สึกผะอืดผะอมพิกล

 เนตรมณีค่อยๆนั่งยองๆ มองผิวน้ำเบื้องหน้า สายน้ำที่เคยใสกระจ่างกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีคล้ำลึกดูเย็นเยียบ น้ำสั่นไหวเล็กน้อยตามแรงลมที่พัดเอื่อย ราวกับมีสิ่งเร้นลับคอยขยับเคลื่อนไหวอยู่ จังหวะหนึ่งบนระลอกน้ำดูคล้ายกับดวงตาของอสุรกายที่กำลังจับจ้องมองมา ความเงียบงันเข้าปกคลุมจนได้ยินเพียงเสียงน้ำกระทบตลิ่ง... ดังแผ่วเบาคล้ายเสียงกระซิบที่ฟังไม่ได้ศัพท์ 

ทันใดนั้น!!!! ภาพบางอย่างก็สะท้อนขึ้นมาในน้ำ

ใบหน้าผู้หญิงผมยาวซีดขาว… กำลังยิ้มให้เธอเป็นยิ้มที่หลอกหลอนและอาฆาตรุนแรง

เนตรมณีผวาถอยหลังเกือบจะหงาย เหมือนตอนดูหนังสยองขวัญแล้วโดนจัมป์สแกร์ เธอนิ่งไปสองสามวินาที

ก่อนพูดเรียบๆ

“ไม่ต้องมายิ้ม แกเสร็จฉันแน่!!!” 

พรึ่บ!

ใบหน้าในน้ำหายวับทันที เมื่อเห็นแววตาเอาจริง และไม่กลัวเกรงของเนตรมณี ผิดกับแววตาชาวบ้านปกติ ที่ผีพรายนั้นเคยหลอกหลอน 

ท่ามกลางบรรยากาศที่ชาวบ้านต่างพากันสั่นประสาทจนตัวสั่นระริก เนตรมณี กลับยืนเหยียดกายตรงอย่างมั่นคง ชุดไทยประยุกต์และกางเกงยีนส์เข้ารูปทำให้เธอดูโดดเด่นและแปลกแยกจากยุคสมัย ทว่าสิ่งที่สะกดสายตาผู้คนได้มากที่สุดกลับไม่ใช่การแต่งกาย แต่เป็น "แววตา" ของเธอ

ดวงตากลมโตคู่สวยที่เคยดูอ่อนแอของเนตรมณีคนก่อน บัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยประกายไฟแห่งความมุ่งมั่นที่น่าสะพรึงกลัว มันไม่ใช่สายตาของผู้มีเมตตาที่คิดจะมาโปรดสัตว์ และไม่ใช่สายตาของนักบุญผู้เสียสละ 

แต่มันคือสายตาของนักล่าผู้อยู่เหนือห่วงโซ่อาหารทั้งหมด 

“นักล่าผี แห่งพระนคร” 

ริมฝีปากบางหยักลึกเป็นรอยยิ้มเย็นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มแบบเดียวกับที่เธอเคยใช้ยามที่คู่แข่งทางธุรกิจล้มละลายลงต่อหน้าต่อตา ในขณะที่คนอื่นเห็น "ปีศาจ" แต่ในหัวของเนตรมณีกลับเห็นเพียง "เป้าหมาย" และ "โบนัส" ที่กำลังรอการอนุมัติ

เนตรมณีลุกขึ้นปัดมือ สมองเริ่มประมวลผลทันที

ผีพราย…

งั้นสิ่งสำคัญที่สุดคือ ต้องลงไปในน้ำ  จากนั้นเธอก็เปิดระบบทันที

หน้าจอสีน้ำเงินลอยขึ้นตรงหน้า

[ร้านค้าระบบ]

หมวด : อุปกรณ์พื้นฐาน

เนตรมณีเลื่อนดูเร็วๆ

เชือก ตะเกียง มีด ยันต์กันน้ำ ชุดดำน้ำ…

“เดี๋ยวนะ”

เธอชะงัก

“ระบบ…นี่แกขายชุดดำน้ำด้วยเหรอ”

[แน่นอน]
[ระบบสนับสนุนผู้เล่นทุกสายอาชีพ]

“ขายปืนไหม”

[แต้มของคุณไม่เพียงพอ]

"มีจริงด้วยเรอะ น่าเสียดาย… ไม่น่าใช้แต้มกับการซื้อของฟุ่มเฟือยเลย…”

เจ้าจุกกับเจ้าแก้วมองพี่สาวพูดคนเดียวอย่างงงๆ

สุดท้าย

เนตรมณีก็ยอมกัดฟันซื้อ “เชือกไนลอนอาคม” กับ “ยันต์กันน้ำ” มา

“แพงชิบ…หมดตัวแล้วนะ ครั้งนี้มีทางเดียวคือต้องชนะเท่านั้น”

เธอบ่น ก่อนหันไปมองเจ้าจุก

“เธอจับเชือกเก่งไหม”

“ก…ก็พอได้”

“ดี… งั้นเดี๋ยวถ้าพี่ให้สัญญาณ กระตุกเชือก3ครั้ง ให้พวกเธอดึงพี่ขึ้นมาสุดแรงเลยนะ”

เจ้าจุกหน้าเสียทันที

“หาาา?!”

เจ้าแก้วเกือบร้องไห้

“พี่จะลงไปจริงๆเหรอ!”

เนตรมณีพยักหน้า

“อือ”

“แต่ข้างล่างมีผีนะ!”

“ก็ใช่น่ะสิ ถึงต้องลง”

เธอพูดเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา ก่อนเอายันต์แปะลงบนแขนตัวเอง มันรัดแน่นทันทีที่เธอสวม เหมือนปลอกแขนดำน้ำ อักขระสีแดงเรืองแสงขึ้นแวบหนึ่ง

[ใช้งานยันต์กันน้ำสำเร็จ]

ทันใดนั้น—

ผิวน้ำตรงกลางแม่น้ำเริ่มกระเพื่อมแรงขึ้น

ตูม…

ตูม…

พลัน…เหมือนมีบางอย่างกำลังว่ายวนอยู่ “ใต้น้ำ” ชาวบ้านเริ่มแตกตื่น

“มันมาแล้ว!”

“ผีพรายมาแล้ว!!”

หญิงชาวบ้านร้องไห้หนักกว่าเดิม

เนตรมณีหรี่ตามองผิวน้ำ ก่อนยิ้มมุมปากช้าๆ

“ออกมาเร็วดีนี่!”

พรึ่บ!! ผีพราย ตนนั้นค่อยๆ ชูแขนที่เรียวยาวผิดปกติขึ้นมา ในมือกรงเล็บแหลมคมกำลังขยุ้มคอเสื้อของเด็กชายที่เริ่มจะนิ่งงันไป หล่อนไม่ได้ฉุดเด็กดิ่งลงทันที แต่กลับค่อยๆ พยุงร่างเล็กๆ นั้นขึ้นมาให้เนตรมณีเห็นชัดๆ ราวกับพนักงานขายที่กำลังโชว์ "สินค้าตัวอย่าง" เพื่อเรียกความสนใจจากลูกค้ากระเป๋าหนัก

หล่อนเอียงคอที่หักพับผิดรูปไปมา พร้อมกับแสยะยิ้มกว้างจนเห็นเหงือกสีคล้ำและเขี้ยวซี่เล็กๆ ที่เรียงรายอยู่ภายใน ปลายลิ้นสีม่วงช้ำเลียริมฝีปากที่แห้งกรังพลางส่งสายตาหยาดเยิ้มทว่าเต็มไปด้วยความอาฆาตมาที่เนตรมณีโดยตรง

"ลงมาสิ... แม่คนสวย..."

เสียงนุ่มนวลคล้ายเสียงกระซิบของคนรัก แต่กลับเย็นเยียบจนบาดลึกเข้าไปในจิตวิญญาณ ดังขึ้นใต้น้ำ หล่อนใช้นิ้วมือซีดขาวลูบไล้ไปตามใบหน้าของเด็กชายอย่างเชื่องช้า  แววตาของหล่อนจ้องมองเนตรมณีอย่างเย้ยหยัน เป็นการท้าทายว่า "เหยื่อรายนี้" จะปล่อยหลุดมือไป หรือเนตรมณีจะยอมจ่าย "ค่าผ่านทาง" ด้วยชีวิตของตัวเองเพื่อมาปิดดีลนี้ใต้น้ำ

“แม่…ช่วยด้วย…”

เด็กส่งเสียงแผ่วเบา

คนเป็นแม่กรีดร้องลั่น ชาวบ้านหลายคนจับแม่ของเด็กไว้ เพื่อไม่ได้พุ่งตัวลงไปเป็นเหยื่อของผีพราย นอกจากจะตายเปล่าแล้วยังอาจเป็นภาระของหญิงคนนั้นอีก

“ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของลูกศิษย์อาจาร์ยคง คนนั้นเถิด” ชาวบ้านคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

“ลูกข้า!!”

ผีพรายหัวเราะเสียงแหลม

“ฮี่ๆๆๆ… ลงมาเล่นด้วยกันสิ…” มันพูดก่อนจะว่ายน้ำหนีเนตรมณี ราวกับชวนเล่นไล่จับ

เนตรมณีกระตุกยิ้มอย่างเหยียดหยัน

“เดี๋ยวเจอพี่!!!”

เธอถีบรองเท้าผ้าใบออกจากตัว ด้วยความโมโหที่โดนกวนประสาท ก่อนจะมัดเชือกไนลอนอาคม เข้ากับเอวตัวเองอย่างแน่นหนา พริบตาเดียว น้ำสาดกระจาย เนตรมณีจะกระโดดลงแม่น้ำ ตูม!! ทันที!

น้ำเย็นเฉียบปะทะร่างทันทีที่เนตรมณีกระโดดลงไป

“ชิบหาย เย็นจัด!” เธอด่าสวนแม่น้ำทันทีทั้งที่ยังจมอยู่ครึ่งตัว

เสียงชาวบ้านด้านบนแตกตื่นลั่น

“นางโดดลงไปจริงๆ!”

“บ้าไปแล้ว!”

“แม้แต่อาจาร์ยศิลา ที่ว่าเก่งกว่าอาจาร์ยคง ยังไม่เอาตัวกระโดดลงไปสู้กับผีพรายในน้ำเลย!”

‘เก่งกว่าอาจาร์ย์คงอย่างนั้นเหรอ ศิลา ไหนว่ะ ช่างเถอะ!!’ 

เนตรมณีไม่มีเวลาสนใจ ทันทีที่ลงน้ำ 

เธอรู้สึกได้เลยว่า “มีบางอย่าง” กำลังเคลื่อนไหวอยู่ข้างล่าง เงาดำยาวๆ ว่ายวนรอบขาเธอ เหมือนเส้นผม

ไม่กี่วินาทีต่อมา เธอก็รู้สึกเหมือนมือคนตายหลายสิบมือกำลังลูบข้อเท้าเธออยู่

“อี๋…”

เนตรมณีขนลุกทันที

เธอรีบว่ายตรงไปยังเด็กที่กำลังจมน้ำ มันปล่อยร่างเด็กให้ลอยคว้าง เด็กชายพยายามดิ้นรนอย่างสุดกำลัง

ส่วนผีพราย กำลังยิ้มอยู่ใต้น้ำ ผมยาวสีดำลอยฟุ้งรอบตัวเหมือนสาหร่าย ดวงตาดำสนิทจ้องมองเธอไม่วาง เหมือนรอจังหวะให้เนตรมณีเข้ามายังจุดที่เหมาะสมที่สุด…

“มาเล่นกับข้า…”

เสียงนั้นดังเข้ามาในหัวโดยตรง เย็นจนปวดประสาท

ทันใดนั้น

ฉึก!

เส้นผมสีดำพุ่งเข้ามาพันแขนเธอทันที

“โอ๊ย!”

เนตรมณีสะดุ้ง

แรงดึงมหาศาลลากเธอลงด้านล่างทันที น้ำแตกกระจาย

ด้านบน เชือกที่เจ้าจุกถือไว้เริ่มตึงขึ้นและดิ่งลึกลงไปเรื่อยๆ 

“พี่มณี!!” เจ้าจุกและเจ้าแก้วร้องลั่น ช่วยกันดึงเชือกไว้สุดแรง

แม่ของเด็กชาย เป็นคนแรกที่วิ่งเข้ามาดึงเชือกไว้ หลังจากนั้น ชาวบ้านที่ยืนลุ้นเหตุการณ์อยู่ ต่างวิ่งเข้ามาช่วยกันดึงเชือก เหมือนทุกคนกำลังเล่นเกมส์ชักเย่ออยู่กับผีพราย 

มนุษย์นับสิบกำลังช่วยกันต่อสู้กับปีศาจใต้บาดาล โดยมีหนึ่งคน คือ เนตรมณีเป็นคนลุกขึ้นสู้คนแรก คนอื่นจึงเริ่มกล้า

“ดึงไหม?! ให้ดึงพี่เจ้าขึ้นมาเลยไหม”ชาวบ้านคนหนึ่งถาม

“ยัง! เดี๋ยวพี่ข้าด่าเอา! พี่ข้าจะกระตุกเชือก3ครั้งติด ค่อยดึง”

เจ้าจุกตะโกนลั่น

ใต้น้ำ เนตรมณีกำลังกัดฟัน ผีพรายลากเธอลงลึกขึ้นเรื่อยๆ แสงด้านบนเริ่มไกลออกไปทุกที

“ฮี่ๆๆๆ…”

เสียงหัวเราะดังรอบตัว

จากหนึ่งเสียง…

กลายเป็นสิบเสียง

รอบตัวเธอเริ่มมี “ผู้หญิงจมน้ำ” โผล่ขึ้นมาเพิ่มเต็มไปหมด บางคนคอหัก บางคนไม่มีลูกตา บางคนอ้าปากจนเห็นฟันดำทั้งปาก

“ยินดีต้อนรับ…อยู่กับพวกข้าสิ…ลงมาอยู่ข้างล่างนี้ด้วยกันเถอะ…”

แม้แต่เธอยังเริ่มหนังหัวตึง

ระบบ

[ตรวจพบ : รังผีพราย]

[ระดับอันตรายปรับเพิ่ม]

[คำแนะนำ : รีบหนี]

“อีกแล้วเหรอไอ้คำแนะนำเฮงซวยนี่! จะหนีไปไหน มันใช้เส้นผมสลวยนี่พันขาฉันอยู่” หญิงสาวบ่น

ผีพรายพุ่งเข้ามาประชิดหน้าเธอทันที ใบหน้าซีดขาวแทบชนจมูก

“เจ้า….มีกลิ่น…แปลก…”

มันยิ้มกว้าง

เนตรมณี จ้องเข้าไปในตามันอย่างไม่กริ่งเกรง เลือกนักสู้ในตัวหล่อนที่อยากได้ชัยชนะ มันกลบความสยองขวัญสั่นประสาทที่ต้องเจอตรงหน้าได้อย่างชะงัก

“ในตัวเจ้ามีวิญญาณอื่น…วิญญาณจากโลกอื่น…”

เนตรมณีชะงัก

หรือมันกำลังพูดถึง… “เนตรดาว?”

ผีพรายหัวเราะทันที

“ฮี่ๆๆๆ… ดวงวิญญาณข้ามโลก…ถ้าข้าได้กินแล้วต้องอร่อยแน่…”

“รู้ดีเวอร์ เป็นกูเกิลหรือไง!! กินข้าแล้วอาจจะปวดท้องก็ได้นะ” เนตรมณีก่นด่าในใจ พาให้ผีพรายที่ได้ยิน ถึงกับ งง ไป3วิ

ทันใดนั้นเอง มันอ้าปากกว้างผิดมนุษย์แล้วพุ่งเข้ามากัดคอเธอ!

แต่… หมับ!

เนตรมณีคว้าผมมันไว้เต็มแรง

“จะกินฉัน กินไอ้นี่ก่อนเถอะ!”

เธอกระแทกหมัดใส่หน้ามันเต็มแรง! ที่มือของเธอใส่สนับอาคม สิ่งที่ไปค้นได้จากหิ้งของอาจาร์ยคง แล้วหล่อนพกติดตัวเอาไว้ป้องกันตัวเมื่อออกจากบ้าน 

ผลั๊กกกก!!!

ผีพรายกรีดร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด หน้ายู่ลงไปตามแรงเหนี่ยวหมัดของเนตรมณี

หญิงสาวสัมผัสและทำร้ายมันได้ เพราะยันต์ปลอกแขน และสนับมือ มันประเมินหล่อนผิดไปอย่างถนัด

หญิงสาวหัวเราะในลำคอ ใช่ เนตรมณีกำลังต่อยผีจริงๆ

ผีพรายเริ่มงงกับมนุษย์ตรงหน้า เพราะตั้งแต่มันตายมา ไม่เคยมีหมอผีคนไหน ต่อยมันใต้น้ำมาก่อน….

เสียงระบบดังขึ้นทันที

[ตรวจพบ : ผีพรายสับสน]

[โอกาสสะกดวิญญาณเพิ่มขึ้น]

[ปลดล็อกสกิล : อาคมธาตุน้ำ]

ทันใดนั้น อักขระสีฟ้าก็เรืองขึ้นบนแขนเนตรมณี สายน้ำรอบตัวเริ่มหมุนวน เธอเบิกตาทันทีด้วยความตื่นเต้น

“โอ้โหเริ่ดจริงอะไรจริง กราฟิกสวยเวอร์…” ก่อนรอยยิ้มแบบตัวร้ายจะค่อยๆ ปรากฏภายใต้ใบหน้างดงามของเนตรมณี ผีพรายตาเบิกโพลง ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

ตูม!!!

กระแสน้ำมหาศาลระเบิดใส่ร่างผีพรายเต็มแรง! ร่างมันกระเด็นชนโขดหินใต้น้ำทันที

กรี๊ดดดดด!!

เสียงร้องโหยหวนดังสะเทือนไปทั้งแม่น้ำ

ชาวบ้านบนฝั่งเริ่มแตกตื่น

“น้ำหมุนเอง!”

“อาคมของอาจารย์คงแน่ๆ! ลูกศิษย์เขาเก่งขนาดนี้เลยเหรอ?!” เสียงชาวบ้านตะโกนเซ็งแซ่

ที่ใต้น้ำ เนตรมณีรีบคว้าเด็กชายเข้ามากอดไว้ ก่อนกระตุกเชือกแรงๆ3ครั้ง

“ดึงได้แล้วโว้ยยย!!”

เจ้าจุกสะดุ้งทันที

“ดึงเร็ว!! พี่มณีส่งสัญญาณแล้ว!”

ชาวบ้านรีบช่วยกันลากเชือกสุดแรง

ตึงงงง!!

ร่างของเนตรมณีค่อยๆ ถูกดึงขึ้นจากน้ำ

แต่ทันใดนั้นเอง มือซีดขาวหลายสิบมือคว้าขาเธอพร้อมกัน ผีพรายทั้งรังยิ้มกว้างใต้น้ำ…

“จะไปไหน…คนสวย”

“อยู่ด้วยกันก่อนสิ…”

เนตรมณีหันลงไปมอง

ก่อนยิ้มเย็น

“เอานี่ไป”

เธอชูนิ้วกลางใส่พวกมัน ผีชะงักงัน นั่นมันคือสัญลักษณ์อะไรกัน…