9 คดีเด็กหาย

ตอนที่ 9 

คดีเด็กหาย

เสียงเครื่องยนต์กระหึ่มลั่นสั่นสะเทือนไปทั้งลานหน้าตำหนักเรือนไทยยกสูง ก่อนจะตามด้วยเสียงเบรกและดับเครื่องตามลำดับ เจ้าจุกรีบชะงักมือจากลูกแตงโม ยื่นหน้าออกไปด้อมๆ มองๆ ทางช่องลม ก่อนจะหันขวับวิ่งหน้าตื่นกลับเข้ามาด้านใน

“พี่มณี! ตำรวจขับรถจิ๊ปคันใหญ่มาหน้าบ้าน”

เนตรดาวในร่างเนตรมณีเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างแปลกใจ “รถจิ๊ปตำรวจเนี่ยนะ” 

แม้จะสงสัย แต่เธอก็ไม่ถามอะไรต่อ หญิงสาวยันกายลุกขึ้นช้าๆ ก้าวเท้าออกไปด้านนอก ทันทีที่บานประตูไม้เปิดออก  ร่างของชายหนุ่มลึกลับในเครื่องแบบก็ก้าวลงจากรถจิ๊ปทหาร ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ด้านล่าง 

ผู้กองธีร์ ยืนนิ่งอยู่ข้างตัวรถ ร่างสูงโปร่งเกือบหนึ่งร้อยเก้าสิบเซนติเมตร ช่วงไหล่กว้างและช่วงขายาวสมส่วนขับให้เครื่องแบบตำรวจที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัวนั้นดูโดดเด่น ราวกับหลุดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นมากกว่าข้าราชการท้องถิ่น ดวงตาคมเข้มดุดันคู่นั้นตวัดมองตรงมาที่เธออย่างเปิดเผยและไร้ซึ่งความเกรงใจ

ส่วนเนตรมณีเองก็กอดอกยืนเอียงคอ เธอหรี่ตากลมโตมองตอบกลับไปแทบจะในวินาทีเดียวกัน

กระแสความเงียบเข้าปกคลุมคนทั้งคู่ ความคิดแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของทั้งสองคนเหมือนกันอย่างน่าประหลาด...

 ‘ไอ้นี่!!!!!!! น่าหมั่นไส้ชะมัด!!!!!!!!’

ธีร์ พิเคราะห์หญิงสาวตรงหน้าเงียบๆ ก่อนหน้านี้เขาประเมินไว้ว่าทายาทของอาจารย์คง คงเป็นเพียงสาวชาวบ้านเรียบร้อย แต่ความเป็นจริงตรงหน้ากลับห่างไกลจากคำนั้นลิบลับ คนตรงหน้าสวมกางเกงยีนส์แบบที่แหม่มเมืองนอกเขานิยมใส่กัน เสื้อแบบไทยประยุกษ์สีเขียวปีกแมลงทับรัดรูปผมซอยสั้นดูเก๋ทันสมัย ใบหน้าเล็กๆนั่นดูสัดส่วนเหมาะเจาะราวกับจับวาง น่ามองเสียจนเขาแทบจะเสียอาการ

 เสียอย่างเดียว ไอ้ท่าทางหยิ่งผยองนั่น มันดูน่ารำคาญเสียจริง ไม่มีจริตก้านความเป็นผู้หญิงแม้แต่นิด แถมยังยืนกอดอกจ้องหน้าเขาเหมือนกำลังประเมินราคาสินค้าในตลาด

“มาทำไมคะคุณตำรวจ” เนตรมณีเป็นฝ่ายเปิดฉากถามก่อน น้ำเสียงเรียบเรื่อย

ธีร์เลิกคิ้วหนาขึ้นเล็กน้อย “มาหาหมอดู”

“เรียกว่า นักปราบผี หรือผู้ประกอบการด้านวิญญาณเหมาะกว่าค่ะ” เธอแก้คำให้เสร็จสรรพ

คำตอบนั้นทำเอาจ่าตำรวจที่ยืนซ้อนหลังผู้กองหนุ่มถึงกับหลุดขำพรืดออกมารวดเร็ว ธีร์เองก็กระตุกมุมปากขึ้นนิดๆ คล้ายจะขัน ก่อนจะปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบนิ่งเคร่งขรึมตามเดิม

“ผมได้ยินชาวบ้านลือกันว่า คุณช่วยพวกเขาไว้หลายครั้ง แม้กระทั่งการชุบชีวิตคน ก็เลยอยากจะมาคุยธุระด้วยสักนิด”

“ข่าวไวดีนี่นี่คะ… คุณผู้กองนี่ โหนกระแสสุดๆไปเลย”

“แต่…ผมไม่เชื่อเรื่องผีหรือเรื่องงมงาย” ชายหนุ่มประกาศจุดยืนชัดเจน

“ดีเลย” เนตรมณียิ้มบางๆ แววตานึกสนุก “ฉันเองก็ไม่ชอบคนงมงายเหมือนกัน”

ความเงียบเข้าแทรกซึมอยู่สองวินาที บรรยากาศนิ่งขึงจนตำรวจผู้ติดตามเริ่มรู้สึกอึดอัด... อารมณ์มันเหมือนหมาใหญ่สองตัวกำลังยืนแยกเขี้ยวหยั่งเชิงกันไม่มีผิด

ธีร์ขยับตัว หยิบแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลหนาเตอะในมือขึ้นมาส่งให้เนตรมณี

 “งั้นเข้าประเด็นเลยนะครับ...ผมเพิ่งมาประจำที่นี่ได้อาทิตย์เดียว แต่มีคดีเด็กหายที่ไม่ได้เบาะแสอะไรเลย มีคนแนะนำว่า ถ้ายังไร้ร่องรอยให้ลองมาปรึกษาลูกศิษย์อาจาร์ยคงดู เผื่อว่าคุณพอจะบอกเบาะแสอะไรได้บ้าง ช่วงนี้คุณพบอะไรผิดปกติ หรือเห็นคนแปลกหน้าเข้ามาในหมู่บ้านบ้างไหมครับ”

รอยยิ้มบนใบหน้าของเนตรมณีค่อยๆ เลือนหายไป “ไม่นะคะ”

ธีร์พยักหน้า ก่อนจะพูดต่อ 

“เด็กผู้หญิงอายุเจ็ดขวบ หายไปจากห้องนอนตอนกลางดึก ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ ไม่มีเสียงร้องประท้วง เหมือนเดินหายออกไปเฉยๆ เราสันนิษฐานกันว่า อาจจะเป็นคนในหมู่บ้านล่อลวงไปค้ามนุษย์”

เจ้าจุกกับเจ้าแก้วที่แอบฟังอยู่ข้างหลังหน้าซีดเผือดลงทันตา ผิดกับเนตรมณีที่ยังคงนิ่งสงบ เพราะทันทีที่สิ้นเสียงของผู้กองหนุ่ม เสียงสัญญาณเตือนอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นก้องในหัวของเธอ

[ตรวจพบภารกิจใหม่: เสียงเรียกจากป่าต้องห้าม] 

ระดับภารกิจ: สูงมาก (คำเตือน: ผู้เล่นอาจเสียชีวิตได้) 

รางวัล:  โบนัสพิเศษ: ปลดล็อกข้อมูล “ดวงตากูเกิ้ล”

ดวงตาของหญิงสาวหรี่เล็กลงทันที ‘โบนัสปลดล็อกดวงตากูเกิ้ล’ นี่เป็นครั้งแรกที่ระบบเสนอรางวัลแปลกประหลาดเช่นนี้ออกมา หมายความว่าคดีเด็กหายในครั้งนี้... ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดาแน่

ธีร์ลอบสังเกตแววตาที่เปลี่ยนไปของเธอทันที

 “ว่าไง... คุณพอจะรู้อะไรบ้างรึเปล่าครับ”

เนตรมณีเงยหน้าขึ้นช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มมุมปากแฝงแววท้าทาย 

“ไม่ค่ะ… หมายถึงตอนนี้นะ”

ธีร์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอนิ่งๆ ก่อนจะขยับยิ้มมุมปากตอบกลับ 

“อันที่จริง…ผมก็ไม่ได้คาดหวังอะไรขนาดนั้นอยู่แล้ว นั้นผมขอตัว….” ผู้กองหนุ่มตัดบท แววตาเย้ยหยันของเขา ทำให้เนตรมณีรู้สึกเหมือนไฟที่หัวกำลังลุกโชน ‘ไอ้บ้านี่ ดูอิโก้แดกชะมัดเลย’

“เดี๋ยว!!! ฉันขอเวลาหนึ่งคืน แล้วพรุ่งนี้ฉันจะบอกว่าเด็กพวกนั้นหายไปไหน” เนตรมณีเอ่ย

ผู้กองหนุ่มหยุดฝีเท้าที่กำลังจะก้าวลงจากชานเรือน ก่อนที่เขาจะค่อยๆ เอี้ยวตัวหันกลับมามองหล่อนด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา

ดวงตาคมกริบนั้นกวาดมองเนตรมณีตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้งอย่างเปิดเผย 

ความเงียบเข้าปกคลุมชานเรือนจนได้ยินเสียงลมพัดใบไม้ไหว หากเป็นหญิงชาวบ้านคนอื่นคงก้มหน้าหลบสายตานายตำรวจด้วยความประหม่าไปแล้ว แต่หล่อนกลับยังคงยืนนิ่ง เชิดใบหน้าเล็กๆ นั่นขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน 

นี่มันเป็นผู้หญิงยังไงกันแน่ ไม่เคยพบเคยเห็น…

“แต่ว่า…. ที่นี่ไม่ได้ทำงานให้คุณฟรีๆหรอกนะคะ” เนตรมณีเอ่ย ยิ้มมุมปากแบบเก่๋ๆ 

“ได้ครับ... คุณจะเรียกเท่าไหร่ก็เชิญ ถ้ามีความสามารถจริงๆ พรุ่งนี้เช้าผมจะมาเอาคำตอบ” ชายหนุ่มขยับรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ

หญิงสาวไม่หลบตาซ้ำยังขยับยิ้มหวาน ทว่าเป็นรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยยาพิษ แววตาคู่สวยไม่ได้ฉายแววเดือดเนื้อร้อนใจเลยสักนิด มันนิ่งสนิท ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยความเด็ดขาดของคนที่เคยนั่งอยู่บนจุดสูงสุดของโครงสร้างองค์กร

เธอสาวเท้าเข้าไปใกล้เขาอีกครึ่งก้าว เชิดหน้าขึ้นสบตาผู้กองหนุ่มตรงๆ ระยะห่างที่ลดลงไม่ได้ทำให้เธอเคอะเขิน แต่กลับเป็นเธอเองที่ส่งแรงกดดันสวนกลับไปจนบรรยากาศรอบตัวอึดอัดขึ้นมาทันตา

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะคุณผู้กอง...”

เนตรมณีเอ่ยน้ำเสียงกลับเย็นยะเยือกจับใจ “ระดับฉันแล้ว... ถ้าขยับปากทำงานเมื่อไหร่ ข้อมูลที่ได้มันจะ ‘แพง’ จนเงินงบประมาณราชการกระจอกๆ ของคุณอาจจะไม่พอจ่ายเอาด้วยซ้ำ”

เธอเว้นจังหวะ เลื่อนสายตามองเครื่องแบบตำรวจของเขาช้าๆ ก่อนจะตวัดกลับขึ้นมาจ้องหน้าเขาด้วยแววตาเหนือกว่า

ผู้กองหนุ่มชะงักกึกจนเกือบจะลืมหายไปชั่วขณะ นัยน์ตาคมเบิกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เชื่อหู

แม่คนงามตรงหน้านี่มัน... ปีศาจในคราบมนุษย์ชัดๆ!

แรงอารมณ์ร้อนผ่าวด้วยความโกรธระคนเหลือเชื่อ ความหมั่นไส้มันจุกอกจนเขาอยากจะเอื้อมมือไปหยิกพวงแก้มเนียนใสทั้งสองข้างนั้นให้ขาดคามือเสียเดี๋ยวนี้ ยัยเด็กคนนี้ดื้อดึงและโอหังเกินไปแล้ว ถ้าเทียบอายุกันดูจริงๆ เขาน่าจะแก่กว่าหล่อนเกือบสิบปี ผ่านร้อนผ่านหนาวมาจนได้ติดยศผู้กอง แต่กลับต้องมาวิงเวียนศีรษะเพราะฝีปากของเด็กเมื่อวานซืน

ธีร์นึกอยากจะตะโกนประชดออกไปเหลือเกินว่าขอยกเลิกคำพูดเรื่องที่จะเอาหล่อนมาเป็นเมียก่อนหน้านี้ให้หมดสิ้น ผู้หญิงพยศจัดแถมฝีปากคมกริบระดับใบมีดโกนอาบยาพิษแบบนี้ ขืนรับเข้ามาในชีวิตมีหวังหล่อนคงได้ข้ามหัวเขาไปเป็น ‘แม่’ ก่อนจะได้เป็นเมียแน่ๆ

หลังจากส่งผู้กองธีร์และคณะตำรวจกลับไปแล้ว เนตรมณีก็นั่งไขว่ห้างอยู่บนแคร่ไม้ไผ่ใต้ถุนเรือนอันร่มรื่น ดวงตาคู่สวยหรี่ลงพรางใช้ความคิดอย่างหนัก โดยมีเจ้าจุกและเจ้าแก้วนั่งล้อมวงเคี้ยวแตงโมอยู่ข้างๆ

“พี่มณี...” เจ้าจุกเอ่ยทำลายความเงียบ “คดีเด็กหายนั่น... พี่จะไปช่วยเขาจริงๆ เหรอจ๊ะ”

เนตรมณีแค่นยิ้ม “ช่วยสิ”

“พี่มณีใจดีจัง...” เจ้าแก้วพึมพำตาแป๋ว

“เปล่าซะหน่อย” หญิงสาวยกนิ้วชี้ขึ้นกระดิกไปมา “คดีระดับเสี่ยงตายแบบนี้ ผลตอบแทนและเม็ดเงินมันต้องคุ้มค่าเหนื่อยต่างหาก”

“...อ้อ” เด็กแฝดพยักหน้ารับคำพร้อมกันทันที ใช่แล้ว... นี่แหละพี่มณีตัวจริงเสียงจริง

หญิงเอนศีรษะพิงเสาเรือนพรางโบกมือกลางอากาศเพื่อเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา แสงสว่างสีฟ้าเรืองรองลอยเด่นขึ้นตรงหน้าเธอทันที

ระบบผู้พิทักษ์วิญญาณ] ผู้เล่น: เนตรมณี 

ระดับ: เริ่มต้น Lv.3 แต้มสะสม: 5,850 แต้ม

นิ้วเรียวเลื่อนดูเมนูคำสั่งต่างๆ อย่างชำนาญมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งสายตาไปหยุดอยู่ที่หัวข้อพิเศษที่เพิ่งปรากฏขึ้นมาใหม่ ‘ปลดล็อกดวงตากูเกิ้ล

หญิงสาวเลิกคิ้ว “หืม...” ก่อนจะตัดสินใจกดเลือกทันที

หน้าต่างโปร่งแสงบานใหม่เด้งซ้อนขึ้นมา

[ต้องการปลดล็อกข้อมูลดวงตากูเกิ้ลหรือไม่] 

(ราคาปลดล็อก: 3,000 แต้ม)

“แพงฉิบ...” เนตรมณีบ่นอุบอย่างเสียดายแต้ม แต่สุดท้ายสัญชาตญาณก็บอกให้เธอกดปุ่ม [ใช่]

ทันใดนั้น เสียงสังเคราะห์จากระบบก็ดังก้องขึ้นในหัว

[ปลดล็อกสกิลติดตัว: ดวงตากูเกิ้ล]

[ความสามารถของ “ดวงตากูเกิ้ล”]

ตรวจสอบข้อมูลพื้นฐานของบุคคล (วันเกิด, พื้นเพ, นิสัย)