3 1.1 หน้าที่หน้าประตู

เมขลากลับไปสู่ที่แห่งหนึ่งที่อยู่ใกล้กับตำแหน่งสภาพอากาศแปรปรวน ซึ่งมิอาจรบกวนหรือสร้างความเสียหายต่อพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้ได้ ด้วยผลบุญแห่งบารมีที่แสนจะมากล้น

ดินแดนสรวงสวรรค์ เขตชั้นอันเป็นจุดประทับอาศัยของเหล่าทวยเทพ ผู้มีฤทธิ์เดชต่างๆ เหล่าเทวดานางฟ้า กับดวงจิตวิญญาณผู้ตระหนักถึงความดี ถือเป็นบริเวณที่เทพยิ่งใหญ่จะสามารถมองเห็นทุกสรรพสิ่งในโลกเบื้องล่างดำเนินอยู่ หรือกระทั่งสิ่งนอกเหนืออันเกิดจากความรู้สึก จนกำหนดชะตาความเป็นไปของแต่ละชีวิต

ที่สำคัญ ดินแดนนี้ยังกำหนดตำแหน่งหน้าที่หลักต่างๆประปราย หนึ่งในนั้นก็คือเวรรับผิดชอบเปิดปิดบานประตูของกลุ่มเทวดา สู่การเข้าออกระหว่างสวรรค์และโลกข้างใต้อย่างเป็นทางการ

“ว้าว วิมานของท่านเมขลาเปล่งแสงสวยมาก เท่ากับวันนี้ทำสำเร็จอีกแล้วสินะ”

เสียงจากชายหนุ่มผู้สวมชุดสีขาวบริสุทธิ์ และยืนอยู่ฝั่งซ้ายของขอบประตูบานใหญ่ เขาเผยรอยยิ้มออกมาหลังเหลือบเห็นแสงจากวิมานตระการตา ซึ่งอยู่ไม่ไกลนักจากประตูนี้

วิมานหรูเอี่ยมอ่องบนลานเมฆขาวหลังนั้น คือสถานพักพิงประจำของเทพีเมขลา ความระยิบระยับอันอันน่ามองนี้ บ่งบอกถึงจำนวนชีวิตมีค่าของมนุษย์กว่าหมื่นคน ที่รอดตายจากความตั้งใจทุ่มเทของเธอที่ลงไปช่วยเหลือมนุษย์กับมือ ด้วยจิตใจบริสุทธิ์แสนอ่อนโยน และครั้งนี้เป็นอีกหนึ่งหนที่วิมานสว่างไสว จนเทวดาฝั่งซ้ายนามว่า สุธาสิน หยุดละสายตาคร่ำมองไม่ได้

ขณะมัวเคลิบเคลิ้ม เทวดาทางฝั่งขวาที่มีจุดเด่นตรงพุงหนากลมใหญ่จนกระดุมเสื้อขาวที่สวมใส่แทบจะหลุดออก ได้เดินเข้ามาหาและยื่นมือข้างถนัดตบหลังเบ้ากะโหลกเพื่อนร่วมงาน ทำเอาคู่หูฝั่งซ้ายเกือบจะสะดุดล้ม     

“โอ๊ย! พี่พัน ตบผมทำไมอ่ะ”

“แหงสิ เล่นเหม่อมองวิมานอยู่ได้ ใส่ใจกับงานตรงนี้หน่อยสิ”

“โธ่ ผมแค่มองความงามของวิมานเฉยๆเอง เล่นตบกันเลยหรือ” สินกุมหัวบรรเทาความเจ็บที่แทรกซึมถึงสมอง นับเป็นการตักเตือนครั้งแรกที่พันได้มอบให้กับเขาที่เพิ่งมาทำหน้าที่นี้ได้ไม่นาน

“นี่ไม่ใช่เรื่องเล่นๆนะ เราได้รับสิทธิ์มาอาศัยบนสวรรค์แห่งนี้ และยังได้รับความวางใจให้รับผิดชอบงานนี้ ก็ต้องทุ่มเทความสำคัญให้กับมันอย่างเต็มที่สิ”

“โหย….จริงจังเกินไปแล้ว” เจ้าตัวชักไม่พอใจ ก่อนจะจ้องมองพุงพลุ้ยของรุ่นพี่อันเตะตา จนนึกเรื่องสนุกฉับพลันขึ้นมาได

“อืม….ผมว่าพี่เองก็ควรจริงจังกับพุงตัวเองด้วยนะ ไม่งั้นจะโดนดีได้”

“อะไรนะ โอ๊ยยยยยย!!!”

วินาทีที่พันเห็นสินแสยะยิ้มแบบแปลกๆ เทวดาหนุ่มซ้ายยกมือขวาฟาดตบกลางสะดือพันเต็มแรง รับรู้ความแสบทรวงไปถึงลำไส้ จนรุ่นพี่ระเบิดร้องโอดโอยสนั่นไปทั่วสวรรค์ พร้อมกับเม็ดกระดุมเสื้อที่ดันหลุดออก เผยให้เห็นถึงหน้าท้องใหญ่กับรอยแดงที่ถูกตบสดๆร้อนๆ อดไม่ได้ที่สินจะหัวเราะในสภาพอ้าปากกว้าง

“ฮ่าๆๆๆๆ ผมอุตส่าห์เตือนไว้ก่อนแล้วแท้ๆ”

“หน็อย เจ้าสิน อยากโดนดีใช่ไหม” พันพุ่งตัวเข้ามา เพื่อกะซัดวิธีเอาคืนอย่างสาสม ขณะที่สินรีบวิ่งหนีอย่างเริงร่าราวกับเล่นวิ่งไล่จับ แต่ช่วงมัวเถียงกันหน้าประตูนี้ ทำให้พวกเขาเกิดลืมมองบุคคลตรงหน้าที่ยังยืนรอการเปิดทางเข้า หลังเสร็จสิ้นภารกิจจากข้างล่าง จนเธอมีเวลาเล็กน้อยสำหรับเก็บกระดุมที่ตกอยู่ในพื้นเมฆขึ้นมา

“ขอโทษที่ขัดนะจ๊ะ ว่าแต่จะเปิดได้หรือยัง”

“เย้ย!!! เมขลา….ขออภัยด้วย รีบเปิดเร็ว เจ้าสิน” สองเทวดาประหม่าจนเสียภาพพจน์สุภาพหน้าประตู และยิ่งรู้สึกงี่เง่ากับการทะเลาะของตัวเอง เมื่อพบว่าตำแหน่งที่เมขลายืนมองแต่เมื่อครู่นั้นอยู่ในระยะประชิด ที่อีกฝ่ายจะสามารถเอื้อมมือเปิดเองก็ยังได้ ถ้าหากได้รับอภิสิทธิ์พิเศษในการควบคุมเปิดปิดบานประตูนั้นเอง

“ฮิๆๆ ปกติพันจะเป็นคนอดทนได้ดีแท้ๆ นานครั้งเลยนะเนี่ย ที่ได้เห็นพันตอนหัวเสียแบบนี้” เทพีเดินเข้ามาด้วยเสียงคิกคักที่กลั้นไว้ไม่ไหวพลางส่งกระดุมหลุดนี้คืนให้เทวดาพุงพลุ้ย

“ใช่สิ เจ้าน้องใหม่คนนี้ร้ายกาจจริงๆ มันน่านัก……”ขณะที่พันเริ่มติดกระดุมกลับคืนชายเสื้อของตน สายตาเขาก็ยังจ้องมองสินอย่างอำมหิต จนรุ่นน้องเริ่มเหงื่อตกและไม่กล้าสบมองกับตา แม้เหตุขัดแย้งสั้นๆนี้จะจบลงแล้ว เมขลาก็ยังยืนอยู่จุดเดิม และส่งสายตามองเทวดาหนุ่มหน้าใหม่คนนี้ด้วยความรู้สึกบางอย่าง ที่ยังไม่อาจทำให้เธอหันกลับวิมานไปได้อย่างสบายใจ

“นายชื่อสุธาสินใช่ไหม”

“หา….ช…ใช่ครับ” เทวดาหนุ่มแอบลนลานมากขึ้นเมื่อถูกทัก ก่อนจะรีบสงบท่าทางของตนจนนิ่งไว้ได้

“ถึงครั้งนี้ฉันจะไม่ถือสา ก็อย่าคิดว่าจะทำแบบนี้กับคนอื่นได้อีกนะ มันเสียภาพลักษณ์ของผู้คุมประตูที่สุขุมตลอดเวลาหมดเลย” คำติจากเทพีเมขลา ทำให้สินหน้าแดงก่ำขึ้นมาอย่างอับอาย ความรู้สึกเฮฮาเมื่อกี๊ จึงแปรเปลี่ยนเป็นความรู้สึกสำนึกผิดเต็มอก

“น…นั่นสินะ ครั้งนี้ผมผิดจริง ทั้งกับพี่พัน….และต่อหน้าท่านเมขลา ขอโทษด้วยครับ” สินก้มหน้าลงด้วยความคิดแง่ลบที่ปนเปในหัว ก่อนที่มืออันอ่อนนุ่มของเทพีจะยื่นมาแตะไหล่ทั้งสอง กระตุ้นให้เขาเงยหน้าขึ้นมา จนเห็นเมขลาที่กำลังเผยรอยยิ้มออกมา

“แต่ก็พยายามเข้านะ ฉันเชื่อว่านายจะต้องเป็นเทวดาผู้คุมประตูที่ดีได้แน่”

“ค….ครับผม กระผมสุธาสินจะทำอย่างเต็มที่ให้ได้ตามนั้นแน่นอนครับ” เทวดาหนุ่มตอบรับหนักแน่นเต็มใจ ทำเอาพันแอบอึ้งผงะ กับแรงใจรักงานของสินที่จู่ๆก็เพิ่มขึ้นมาอย่างฉับพลัน แม้นี่เป็นเพียงการพูดคุยเล็กน้อย แต่ปฏิกิริยาเทวดาสินนั้นยังตาค้าง เฝ้ามองเมขลาที่เดินกลับวิมานของตนไปอย่างเคลิบเคลิ้ม

“หืม…..ดูทรงแล้วเจ้าน้องใหม่นี่คงมีความรู้สึกต่อเมขลามากกว่าแค่ปลื้มเฉยๆแน่” เทวดาพันคาดการณ์ในใจ  สักพักทั้งคู่จึงดึงสติกลับมาจดจ่องานหลักสำคัญต่อ แม้สินจะยังคิดบางอย่างเก็บไว้ในหัว แต่คราวนี้เขาไม่เหม่อลอยอีกต่อไปตามคำสัญญาเมื่อครู่

ซึ่งมิใช่เพียงเขาเท่านั้น ในหมู่เทวดาชายทั้งหลาย ต่างหลงมองความงามจากแรกเห็นอันเป็นจุดเด่นของเมขลา ประกอบกับจิตใจเมตตาอ่อนโยน ที่ช่วยเพิ่มคุณค่าเสริมสวยไปในตัวยิ่งขึ้น จนจุดประกายความรู้สึกบางคนให้เป็นความรักที่หวังอยากคบคู่กับนางให้จงได้

แม้นางจะผูกมิตรสนิทสนมกับทุกคนได้มากมาย ทั้งฝ่ายชายและหญิง แต่บัดนี้ก็ยังไม่มีวี่แววถึงชายไหนที่จะมัดใจเมขลาได้สมใจ ไม่ว่าจะลงทุนหว่านเสน่ห์แค่ไหน ท้ายที่สุดก็ต้องยอมรับความเจ็บปวดจากการเป็นเพียงแค่ เพื่อนสนิท ในสายตาเธอ จนคนหมู่มากชักเดาไม่ออกแล้ว ว่าผู้ที่จะสร้างความหวั่นไหวต่อใจเมขลาให้เกิดตกหลุมรักกลับนั้น จะเป็นใครกันแน่