คริสต์ศักราช 2310
ค่ายฝึก Walanceted ในองค์กรนักรบพิฆาตจักรวาล The Walance
สถาบันฝึกผู้พิฆาตจักรวาล วอแลนซ์เตท ซึ่งก่อนตั้งโดยดิสโคเวอร์ (Discover) อดีตประธานาธิบดีสหรัฐและ เทสเลอร์ ดิโซติวาซ (Teszer Sotivaz) ได้มีการปรับปรุงหลักสูตรการฝึกใหม่ และมีสายแพทย์สนามเพิ่มเข้ามาเป็นสายวิชาหลัก
คริกซ์ (Krix) ลูกชายของวิศวกรประจำสถานีอวกาศอวคา เมียร์ (Avaqua Myr) ได้ถูกส่งตัวเข้ามาฝึกโดยไม่มีความสามารถพิเศษอะไรมาก นอกจากความรู้เชิงวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ที่มีในสมองเท่านั้น
ทุกๆ ครั้ง เขาจะต้องออกไปฝึกซ้อมอย่างทรหด เขาไม่ได้เป็นคนเก่งอะไรนัก และต้องมองดูเพื่อนที่ตายไปต่อหน้าต่อตาจากการฝึก นั่นทำให้ส่วนหนึ่งเขากลายเป็นคนเย็นชาจากการฆ่าคน เขาจะต้องฆ่าเพื่อนรัก เพื่อไต่อันดับขึ้นไปอยู่ในระดับการเรียนรู้ต่อไป การต่อสู้ที่เสี่ยงตายกับชีวิตของเขาทำให้เขาต้องมุ่งมั่นเร่งงัดระดับความสามารถพิเศษออกมาให้ได้
และจนมาถึงสนามหนึ่งในการประลองทั่วไป สำหรับวัดผลคะแนนการต่อสู้ด้วยอาวุธจริง เขาเลือกใช้หอกในขณะที่อีกฝ่ายเป็นนักเรียนแนวหน้าของวอแลนซ์เตท ซึ่งอีกฝ่ายเลือกใช้ดาบ และในการต่อสู้ อีกฝ่ายท้าทายคริกซ์ว่า "นักเรียนระดับ C ที่เลือดไม่เป็นปกติอย่างแก จะมาสู้กับมือฉมังกำลังภายในอย่างฉันหรอ ไม่เข้าท่าเลยหวะ ฮ่าๆ ๆ "
"อย่าได้ใจไปหน่อยเลยไอสวะ...! "
"หนอยแก...." ว่าแล้วทั้งคู่ก็เริ่มต่อสู้แต่ระหว่างการต่อสู้กลับเหมือนมีกระสุนปืนไม่ทราบที่มาพุ่งเข้าที่ต้นขาจนทะลุ.... ทำให้อีกฝ่ายง้างดาบเตรียมฟันเขาทันที.... "ล้มง่ายจังวะ.... "
[เต๊ง.....!!!]
"ล้มง่ายก็ใช่ว่าฉันจะยอมแพ้ซะที่ไหนนี่...!! " คริกซ์ยกหอกขึ้นมากันไว้ พร้อมกัดฟันตอบ
"หึ ยังไงแกก็มาได้แค่นี้หละ"
[ปั้ง.... ฉึบ...!!] คริกซ์โดนยิงแขนอีกครั้งก่อนที่คู่ต่อสู้จะกดดาบแทงขาเข้าอีกครั้ง....
หลังจากเขาหมดสติไป เขาก็กลายเป็นผู้แพ้ทันที การบาดเจ็บพ่ายแพ้จากการทดสอบต่อสู้กับเพื่อนร่วมชั้นครั้งนั้น ทำให้เขาถูกส่งตัวไปรักษากับฝ่ายแพทย์สนามรบ เขาได้พบกับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งชื่อนานะ (Nana) ซึ่งเธอเป็นคนทำหน้าที่ปฐมพยาบาลและรักษาผู้ที่บาดเจ็บจากการต่อสู้และการฝึก หลังจากเธอเห็นเหตุการณ์ครั้งนี้เธอไม่พอใจกับคู่ต่อสู้ของคริกซ์และการตัดสินของกรรมการ เพราะเธอคิดว่ามีการโกงการต่อสู้กันเกิดขึ้น แต่ว่า เธอก็ไปฟ้องใครมากไม่ได้แน่ๆ เพราะคู่ต่อสู้ของคริกซ์ มีอำนาจในสถาบันพอสมควร หลังจากเธอพยายามรักษาคริกซ์ เธอก็มองเห็นความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นอย่างหนัก "นี่ไม่ใช่แผลที่จะหายง่ายๆ เลยนะ ในเมื่อฉันเรียนออกแบบมาด้วย ฉันควรหาแนวทางการรักษาใหม่ๆ มาใช้ ฉันจะสร้างอุปกรณ์ทางการแพทย์ที่เจ๋งที่สุดในโลกเลยคอยดูสิ........."
"คิดการใหญ่จังนะ เธอหนะ...... เธอชื่ออะไร? "
"ฉันนานะ ... นายไม่ต้องบอกฉันหรอกว่าชื่ออะไร ฉันเห็นชื่อนายบนบอร์ดแล้ว..... อืม แรงก์ C หรอ... ถ้าฉันปรับเปลี่ยนเธอให้เป็น S ได้ เธอจะเอาด้วยไหม....? "
"เอาสิ....!! "
"งั้น นายรอหน่อยนะ ตอนนี้ฉันทำแผลให้นายหมดแล้ว เป็นเทคนิคเฉพาะของฉัน น่าจะหายในสิบสองชั่วโมงถ้าฉันคำนวณไม่ผิดนะ" นานะเอ่ยพร้อมใช้แผ่นนาโนเทคโนโลยีของเธอแปะแผลของเขาไว้ ไม่นานนักแผ่นนาโนเทคโนโลยีของเธอก็ผสานติดกับผิวหนังของเขา...
"ครบ 10 ชม มันจะหายไปเอง พอ 12 ชั่วโมง บาดแผลภายในก็จะหายไปด้วย นี่ ฉันจะไปฝึกต่อสู้กับแม่ฉัน จะได้มาร่วมลงสนามอารีน่ากับเธอนะ" "ขอบใจนะ นานะ"คริกซ์ตอบ
ในค่ายวอแลนซ์เตท ข่าวลือมาว่า นานะเป็นเด็กเรียนเก่งที่สุดในสถาบันจนน่าตกใจ “นี่เธอคนนั้นใช่มนุษย์แน่หรือ ฉลาดกว่าอาจารย์เห็นๆ ......แถมดูแรงก์สิ SR ขนาดเป็นนักเรียนฝึกยังขนาดนี้ แล้วฝึกจบคงไปถึง UR ได้แน่ๆ แต่ทำไมคงเก่งขนาดนั้นต้องไปคลุกคลีกับเด็กแรงก์ C ด้วยล่ะ”
นักเรียนหลายคนยังคงสงสัยกับความคิดเธอที่เธอทำอยู่ รวมถึงงานวิจัยแต่ละอย่างที่เอามาส่งอาจารย์นั้น...... "โอโห นี่เธอมีของใหม่มาอีกแล้วหรอ" นักเรียนในชั้นของเธอต่างว้าวกับสิ่งที่เธอทำ ทั้งเครื่องสร้างอวัยวะจริง เครื่องผ่าตัดสนาม เครื่องทำแผลแบบใหม่ ยาเพิ่มความแข็งแรงกระดูกชั่วคราว ยาต้านทานแรง G ออกซิเจนรีเจนเนอเรชั่น.........
"หืมม.....!! มัน... มันแทบจะทำให้โลกนี้พลิกประวัติศาสตร์วงการแพทย์เลยนะ" นานะได้ส่งงานรอบไฟนอลปี 2 เป็นโดรนกู้ภัยอเนกประสงค์ ซึ่งมันรวมสิ่งที่เธอทำก่อนหน้านี้ทั้งหมดไว้บนโดรนตัวเดียว ใช่แล้ว "ส่งเสร็จหนูขอคืนนะคะอาจารย์"
อาจารย์ยังมัวแต่อึ้งกับผลงาน อาจารย์กรอกคะแนน 100 ง่ายๆ โดยที่สายตายังจ้องอยู่กับผลงาน โดรนนั่นเป็นนาโนเทคโนโลยีทั้งลำ ไม่มีใบพัด ไม่มีไอพ่น แต่มันบินได้ และใหญ่เท่าคนเลยทีเดียว "เกินคนแล้วเธอหนะ....."
คำพูดของเพื่อนในค่ายฝึกที่กระซิบเขาทำให้คริกซ์สงสัยขึ้นมาว่า ... "เธอเป็นใครกันน่ะนานะ..... เธอต่างจากพวกเรามากๆ เลย”
ปี ค.ศ. 2317
คริกซ์ ได้ลืมตาขึ้นมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงกระสุนปืน “โดนจนได้นะเรา....” ไม่นานนักก็มีมือเล็กๆ ยื่นมาพร้อมใบหน้าของหญิงสาวอันสง่างาม “ลุกขึ้นได้แล้ว นายขี้แพ้ เดี๋ยวก็ได้ตายก่อนจะพานายไปรักษาหรอก...”
คริกซ์ได้จับมือเล็กๆ นั้นแล้วลุกขึ้น เขาพบกับกลุ่มเอเลี่ยนดิรอว์เรฟเตอร์ (Dirov Raftor) เขาจะต้องสู้กับเอเลี่ยนสามตัวนี้เพื่อเปิดทางออกจากซากปรักหักพังไปข้างหน้าพร้อมกับเด็กสาวที่คอยยิงปืนพกอยู่แนวหลัง
“ระวังตัวหน่อยนะ พวกนี้มันเร็วมาก”
หลังจากการต่อสู้ เอเลี่ยนขนาดใหญ่ได้พุ่งลงมาจากฟากฟ้า ไกรรอนวลอคเกอร์ (Giron Walker) มันได้คำรามแล้วทำลายพื้นที่รอบๆ จนเศษซากหินกระเด็นกระดอน ตัวของคริกซ์กระเด็นออกไป ก่อนที่เด็กสาวจะพุ่งด้วยความเร็วเกือบเท่าเสียงไปรับเขาไว้
“ไม่เป็นไรนะ....”
“ขอบใจนะ นานะ”
“โอเค มันมาแล้ว ฉันจะเรียกโดรนมาช่วยสนับสนุน” นานะได้เรียกโดรนพุ่งลงมาจากฟากฟ้ากระทบกับเอเลี่ยนจนขามันข้างนึงหัก ทำให้มันเคลื่อนไหวไม่ได้มากนัก และโดรนก็บินออกจากแท่นปล่อยโจมตีเอเลี่ยนบอสทันที
“เอาล่ะตาฉันละ” คริกซ์ ได้ใช้ความสามารถอาวุธโจมตีใส่หลายครั้งจนมันล้มลง... มันได้คำรามและเรียกฝูงดิรอว์เรฟเตอร์เข้ามา “พอดีเลยนะ” คริกซ์ได้ใช้ความสามารถหลักของอาวุธเข้าโจมตีทันทีเมื่อเอเลี่ยนบุกเข้ามา
“Technical .... Mass Driver...!!”
แสงที่สว่างจ้า กับแรงระเบิดที่รุนแรงทำให้เอเลี่ยนเหล่านั้นหายไปในพริบตา นานะได้เดินเข้ามา และชูมือขึ้นประมือกับคริกซ์ก่อนเอ่ยว่า “สำเร็จ......”
“เฮ้อ.....เราต้องหาอาวุธใหม่ เจ้านี้ใช้การไม่ไหวละ” คริกซ์ ได้โยนปืนที่ควันโขมงทิ้งแล้วเดินออกจากอารีน่าทดสอบไป หลังจากกลับไปยังกองบัญชาการของเขา เขาก็ได้รับอาวุธใหม่มาก่อนที่เขาจะให้นานะปรับแต่งระบบให้
"รอบนี้ใช้หอกน่าจะถนัดกว่าละนะ เอาล่ะ ฉันปรับมันให้เข้ากับนายละ เชื่อมต่อนาโนเทคโนโลยีได้เลย ส่วนฉันจะไปเตรียมโดรนชุดใหม่"
ไม่นานนัก นักเรียนสองคนก็เข้ามาสมัครร่วมทีม “สวัสดี ฉันเลออน (Leon) และนี่เทียร่า.... (Tiera) เราเคยเจอกันมาก่อนรึเปล่า...”
"ฉันว่าไม่นะ....." คริกซ์ตอบ
"นายนี่เป็นเกมเมอร์ที่กำลังเล่นอยู่ในโลกความเป็นจริงน่ะ ง่ายๆ คือ พวกเราอยู่ในเกมของหมอนี่ไงล่ะ" เทียร่าเอ่ย
"เป็นงั้นไป งั้นนายน่าจะรู้ทุกอย่างมากกว่าเราใช่ไหม...? "
"ฉันเองก็รู้แค่เหตุการณ์เฉพาะหน้ากับฐานข้อมูลของเอกภพนี้ และนี้คือ AI ของฉัน"
"สวัสดีค่ะ ฉัน AI ประจำตัวของเรเนเกตส์ (Renegades) มีภารกิจใหญ่ซึ่งตอนนี้ในอีก 3-5 ปีข้างหน้า Law Destroyer จะยึดอำนาจควบคุมทรัพยากรจากสภาครีเอเตอร์และทำลายเอกภพนี้ เราเป็น AI ที่มาจากอนาคต 1700 ปี เรารู้ทุกอย่างในอดีตและตอนนี้ไปจนถึงสองปีข้างหน้า ขอให้ท่านช่วยเรเนเกตส์ทำภารกิจด้วย เพราะมันใหญ่เกินมือเขามาก..."
"ทำไม 1700 ปีข้างหน้า พวกเธอยังกลับมาได้ล่ะ....." นานะถาม
"พวกเธอไม่น่าจะมีตัวตนกลับมาได้ถ้าเอกภพถูกทำลาย..." คริกซ์เอ่ย
"พวกเราหนีขึ้นปราการเอกภพมา ชีวิตที่เหลือรอดเพียง 0.000001% ของเอกภพทั้งหมดยังคงอยู่ในปราการนี้ ซึ่งมันเป็นสิ่งเดียวที่จะไม่ถูกทำลายไปพร้อมกับเอกภพ และจะสามารถสร้างเอกภพรุ่นต่อไปขึ้นใหม่ได้..... แต่พวกเราลงมติกับเหล่าสภาครีเอเตอร์แล้ว ว่าการกอบกู้ดีกว่าการสร้างใหม่ เพราะถ้าสร้างใหม่ จะได้ผลสวยงามแบบที่ทุกท่านเป็นอยู่ตอนนี้รึเปล่า..... นั่นล่ะเหตุผลที่อยากให้กอบกู้และจัดการกับ Law Destroyer ในช่วงเวลาที่ยังมีตอนนี้.... ดีกว่าถูกสิ่งนั้นตามไปทำลายทุกที่ที่สร้างใหม่ไม่รู้จบ...." เอไออธิบาย
"นั่นสินะ.......เข้าใจแล้ว ฉันจะร่วมมือกับพวกนาย....." คริกซ์ตอบ
"ถึงมันจะฟังดูใหญ่เกินมือฉันอีกคนก็เถอะนะ....."
"นายลืมฉันไปแล้วหรอคริกซ์....." นานะเอ่ย
"เฮ้อ มีเธอละน่าชื่นใจหน่อย .... ฮ่าๆ ๆ " คริกซ์ตอบ
"พวกเธอจู๋จี๋กันสนุกเลยนะ......" เทียร่าเชิดหน้าหนี ก่อนที่เลออนจะตอบว่า "ขอบใจพวกเธอนะ.... เพราะฉันก็หาทางออกไม่ได้จริงๆ "
"ช่างมันเถอะ ยังไงคนทั้งโลก ก็พร้อมที่จะสู้เมื่อเจอภัยพิบัติอยู่แล้วล่ะนะ...." คริกซ์ตอบ
"ใช่ๆ ...." นานะยิ้มเอ่ย
"นั่นสินะ"
ความคิดเห็น
0 คอมเมนต์
เข้าสู่ระบบก่อนเพื่อคอมเมนต์ในตอนนี้
ไปหน้าเข้าสู่ระบบ