13 ใครคือผู้ร้าย (1)

 ระหว่างทางกลับจากโรงเรียนฉันแวะห้างเพื่อเปลี่ยนฟิล์มติดหน้าจอมือถือไปใช้แบบกันแอบมอง ทว่าพอจะก้าวเท้าออกจากห้าง ฉันสังเกตเห็นต้นน้ำเดินมากับเพื่อนผู้ชายอีกคนที่ฉันไม่รู้จัก ถึงจะคิดว่าเขาคงมาเที่ยวกันเฉย ๆ แต่เพราะต้นน้ำอยู่ในลิสต์คนที่ฉันสงสัยอยู่ ฉันจึงตัดสินใจเลี้ยวกลับเข้าห้างแล้วตามพวกเขาไป

 พวกเขาหยุดแวะทานอาหารที่ร้านฟาสต์ฟู้ดแห่งหนึ่ง ฉันทำเนียนไปสั่งอาหารและนั่งลงตรงโต๊ะใกล้ ๆ พวกเขาพลางเงี่ยหูฟังบทสนทนาของทั้งสอง

 “ถ้ารินรู้ว่าฉันมานั่งกินชีสเบอร์เกอร์อยู่ที่ร้านแม็คต้องโดนวีนไหนบอกมีธุระแน่เลย”

 เสียงแรกที่ฉันจับใจความได้เป็นของบุคคลนิรนาม

 “หืม? ฉันจำได้ว่านี่ไม่ใช่ช่วงติวหนังสือของคลาส S นี่”

 ตามมาด้วยเสียงของต้นน้ำ

 “ก็นะ พวกสารวัตรนักเรียนเขาขอแรงให้คนในคลาสไปช่วยดักจับพวกแหกกฎแทนน่ะ แต่ฉันบอกไปว่าไม่ว่าง”

 บุคคลนิรนามกล่าวด้วยเสียงทุ้มนุ่ม

 “ดักจับพวกแหกกฎนอกเวลาเรียนเนี่ยนะ? อีกอย่าง สารวัตรนักเรียนโยนหน้าที่ให้คนอื่นทำแทนได้ด้วยเหรอ?”

 น้ำเสียงของต้นน้ำแฝงไปด้วยความสงสัย

 “เขาบอกว่ามันเป็นกรณีพิเศษ แต่ก็นั่นแหละ ถึงคลาส S อย่างพวกเราจะขยันขนาดไหน พอเป็นงานอะไรแบบนี้แล้วมันไม่มีใครอยากทำแทนหรอก” เขากระแอมไอเล็กน้อยก่อนพูดต่อ “เห็นว่าต้องไปดักจับพวกซื้อหนังสือลามกน่ะ”

 ฉันยกมือปิดปากเพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงแปลก ๆ จนโดนจับได้ว่ากำลังแอบฟังอยู่

พวกซื้อหนังสือลามก? นั่นมันฉันนี่!!??

 เรื่องนี้ถึงหูสารวัตรนักเรียนแล้วสินะ หรือว่าโยธินจะไม่ได้ทำตามคำขอ? คิดในแง่ดีหน่อยคืออาจจะไม่ได้มีแค่ฉันในรุ่นที่ซื้อหนังสือลามก คนที่สารวัตรนักเรียนล่าตัวอยู่อาจไม่ใช่ฉัน แต่ฉันร้อนตัวไปเอง

 บทสนทนาของพวกเขาถูกคั่นด้วยความเงียบไปสักระยะ ก่อนต้นน้ำจะเอ่ยขึ้นมา

 “ถ้าฉันยังอยู่คลาส S ฉันก็จะแกล้งทำเป็นไม่ว่างเหมือนกัน”

 บทสนทนาของต้นน้ำกับเพื่อนคลาส S ของเขาไม่มีอะไรน่าสงสัย เป็นแค่การพูดคุยตามประสาเด็กที่ใกล้จะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัย สรุปว่าการแอบฟังของฉันครั้งนี้เสียเวลาเปล่า ไม่มีประโยชน์ต่อการสืบหานักฆ่าเลย

 ตอนนี้ฉันอยู่บ้านและทำทุกอย่างเสร็จแล้วจึงหยิบสมุดเล่มเดิมมาเพิ่มข้อมูลที่ฉันได้จากศุภฤกษ์ลงไป เริ่มจากแก้สถานะของเขาจากครึ่งต่อครึ่งเป็นไม่น่าสงสัย

ต่อมาคือศุภฤกษ์บอกว่าจากเบาะแสของเขา นักฆ่ามีคนเดียว แต่ตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานยืนยันว่าจะไม่มีนักฆ่าคนที่สองโผล่มา ฉันจึงคิดว่ายังตัดสมมติฐานเรื่องนักฆ่ามีมากกว่าหนึ่งคนไม่ได้

เห็นเขาพูดถึงเรื่องการขโมยตัวตน แม้ฉันคิดว่าลักษณะไร้คาร์แรกเตอร์ของเพื่อนชื่อดาวเหนือจะทำให้การสวมรอยเป็นเขาไม่ใช่เรื่องยาก แต่ว่า…

“มีความเป็นไปได้ว่าคุณเปลวไฟจะเป็นเหยื่อที่ถูกขโมยตัวตน เพราะเขาบอกว่าตัวเองเป็นหนึ่งในเหยื่อของฆาตกรคนนี้”

 ฉันคิดว่าคุณเปลวไฟดูไม่ได้ไร้คาร์แรกเตอร์เหมือนดาวเหนือเลยนะ ถ้าเขาถูกนักฆ่าขโมยตัวตนมาใช้จริง ดาวเหนือก็เป็นผู้บริสุทธิ์แล้วล่ะ แก้ให้ดาวเหนือเป็นพวกครึ่งต่อครึ่งแล้วกันตอนนี้ อีกเรื่องคือ

“ผมมั่นใจว่าฆาตกรเป็นพวกพยายามทำตัวให้ปกติที่สุด เขาน่าจะมาถึงโรงเรียนพร้อม ๆ กับคนอื่น อย่างน้อยก็ไม่ใช่เวลานี้”

 ในห้องเรานอกจากแก้วตา เพื่อนอีกคนที่มักจะมาถึงโรงเรียนก่อนคนอื่นคือมินทร์ ฉันจะตัดเขาออกจากรายชื่อคนน่าสงสัยไปก่อน

 น่าจะเท่านี้ สำหรับเบาะแสที่ได้มาจากศุภฤกษ์

 ในเมื่อเขาพูดเองว่าฆาตกรจะไม่ลงมือเร็ว ๆ นี้ การที่ฉันจะผ่อนคลายสักหน่อยคงไม่เสียหายอะไร เพราะสุดท้ายแล้วการพักผ่อนก็เป็นส่วนหนึ่งของการใช้ชีวิต คิดแบบนั้นแล้วฉันจึงหยิบนิยายที่ดองไว้มาอ่านต่อ