

โครงสร้างไวยากรณ์แห่งปฐมพจน์ของภาษาอูร์ ถูกแบ่งออกเป็น "เจ็ดฐาน" อันเป็นรากฐานของความจริงทั้งปวง ได้แก่:
1. ประธาน (ผู้กระทำ)
2. กาล (มิติแห่งเวลา)
3. กริยา (การกระทำ)
4. ลักษณะ (รูปแบบพลังงาน)
5. กรรม (เป้าหมาย)
6. เงื่อนไข (ข้อผูกมัด)
7. ปฏิเสธ (การลบล้าง)
ทวยเทพทั้งเจ็ดองค์บนสรวงสวรรค์ต่างยึดครององค์ประกอบเหล่านี้ไว้คนละหนึ่งฐาน ทำให้มนุษย์ไม่มีวันเขียนประโยคที่สมบูรณ์ได้ด้วยตนเองอีกต่อไป
ทว่า มีความลับหนึ่งที่ถูกซ่อนเร้นอยู่ในซากปรักหักพังโบราณทุกแห่งทั่วโลก หากใครสังเกตให้ดี จะพบว่ามี ผนังด้านหนึ่งเสมอที่ตัวอักษรถูกขูดออกอย่างจงใจ รอยขูดนั้นลึก ซับซ้อน และเต็มไปด้วยความคลุ้มคลั่ง ราวกับต้องการลบการมีอยู่ของมันออกไปจากผืนผ้าใบแห่งความเป็นจริง
ที่น่าขนลุกที่สุดคือ... เมื่อผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบร่องรอยเหล่านั้น พวกเขาพบว่า รอยขูดทำลายนั้น มีอายุเก่าแก่กว่าตัวอักษรทุกตัวที่จารึกอยู่บนผนังเสียอีก
ทวยเทพฉีกภาษาอูร์ออกเป็น "แปดชิ้น" แต่กลับมีเทพเพียง "เจ็ดองค์" ที่ถือครองมันไว้
ชิ้นส่วนที่แปด... ฐานแห่งไวยากรณ์ที่ถูกลบเลือนตั้งแต่ก่อนที่โลกจะถูกจารึก... คืออะไรกันแน่? และนั่นคือสิ่งที่วิญญาณอันแตกสลายของเอเลียสกำลังจะค้นพบ
ความคิดเห็น
0 คอมเมนต์
เข้าสู่ระบบก่อนเพื่อคอมเมนต์ในตอนนี้
ไปหน้าเข้าสู่ระบบ