ชุดตัวโปรดของซูซี่

เนื้อหาในตอนนี้เคยเป็นผลงานสำหรับเข้าร่วมกิจกรรมเขียนตามหัวข้อประจำเดือนกรกฎาคมในเซิร์ฟ Discord "Midnight Library"

นี่คงเป็นครั้ง n แล้วที่บุตรชายของครูสอนคณิตศาสตร์กลับมาถึงบ้านหลังใช้เวลาราวเกือบสิบชั่วโมงไปกับการนั่งหายใจทิ้งในห้องเรียนเพราะผู้สอนไม่สามารถทำให้เขาเห็นถึงความสำคัญของการเรียนในสถานศึกษาได้

ประการแรก เขาคนนี้ไม่ใช่ขี้คร้าน กลับกัน เขาเป็นคนเอางานเอาการ ตั้งใจกับทุกเรื่องที่ทำ ตั้งใจจนนำหน้าเพื่อนรุ่นเดียวกันไปไกลเกินกว่าจะหันกลับมามองสิ่งที่เรียกว่าการศึกษาภาคบังคับ

ประการที่สอง บุตรชายคือคำที่เขาใช้นิยามตัวเอง แต่ในสายตาของใครบางคนอาจจะไม่ใช่แบบนั้น

"แปลกจัง แม่ยังไม่กลับมาอีกเหรอ?"

เขาพึมพำเมื่อผลักประตูไม้บานหนักออกแล้วเห็นเพียงความมืดมิด มือของเขาเอื้อมไปเปิดสวิตช์หลอดไฟโดยอัตโนมัติ ทันทีที่แสงสว่างเข้ามาแทนที่ความมืด เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นมาตาม

"เซอร์ไพรส์~!"

เจ้าของร่างเล็กตกใจจนเผลอถอยกรูดไปชนกับประตูไม้ด้านหลังดังปึก ตัวต้นเหตุที่ทำให้เขาตกใจรีบวิ่งตาลีตาเหลือกมาดูอาการของ 'เด็กหนุ่ม' หลังได้ยินเสียงแผ่นหลังเล็กกระทบกับของแข็ง

"ขอโทษลูก ไม่เป็นอะไรใช่ไหม?"

"ไม่เป็นอะไร ๆ ว่าแต่เซอร์ไพรส์เนื่องในโอกาสอะไรเนี่ย?"

เจ้าของร่างเล็กถามพลางส่ายหัวพรืด ยิ้มบาง ๆ ให้อีกฝ่ายเห็นว่าสบายดี

"โถ ซูซี่ลูกแม่ เรียนหนักจนลืมวันเกิดตัวเองไปแล้วสินะ แต่แม่ไม่มีวันลืมหรอก ที่ไม่ได้พาไปกินเลี้ยงเหมือนทุกปีก็เพราะปีนี้อยากให้เป็นของขวัญสุดพิเศษแทนยังไงล่ะ"

ได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มก็จางหายไปจากใบหน้าของผู้เยาว์

"ของขวัญชิ้นใหญ่มาก ของมาส่งตั้งหลายวันแล้วแต่แม่ก็เอาไปซ่อนไว้ ตั้งใจเรียกช่างมาประกอบวันนี้ระหว่างที่หนูออกไปเรียนเพื่อเซอร์ไพรส์โดยเฉพาะเลยนะ! หนูต้องชอบมันแน่ ๆ"

หญิงสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงลิงโลด

"ของชิ้นใหญ่ที่ประกอบได้? เฟอร์นิเจอร์งั้นเหรอ?"

"ไม่บอก อยากให้เห็นเองมากกว่า"

เจ้าของร่างเล็กเม้มปากราวกับต้องการสะกดอารมณ์บางอย่างไว้ เขาหิ้วกระเป๋านักเรียนเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วก็ต้องสะดุดตากับตู้เสื้อผ้าสีหวานแหววที่ถูกตั้งแทนที่ตู้ไม้เก่า ๆ หญิงสาวซึ่งเดินตามเขามาด้วยเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่า 'เด็กหนุ่ม' สังเกตเห็นความผิดปกติในห้องแล้ว

"เป็นยังไง ถูกใจหรือเปล่า? แม่ย้ายเสื้อผ้าจากตู้เก่ามาไว้ให้แล้วนะ จริงด้วย เห็นว่าในตู้ไม่มีเสื้อผ้าน่ารัก ๆ เลย แม่เลยลองหาดูให้ในร้านออนไลน์ ว่าจะซื้อให้สักตัว นี่ไง ชุดโลลิต้าที่หนูเคยชอบมากสมัยเด็ก ๆ จำได้เลยนะว่าตอนชุดโลลิต้าตัวโปรดของหนูเริ่มคับแล้วแม่จะเอาไปบริจาคให้ลูกสาวของเพื่อน หนูร้องไห้อยู่เป็นวัน ๆ เลยนะ"

เธอหันจอมือถือของตนให้ผู้เยาว์ดูรูปของชุดเดรสแขนยาวสีขาวแดง ความยาวเสมอเข่า ประดับระบายลูกไม้และโบ แต่แววตาของฝ่ายที่อายุน้อยกว่าซึ่งกำลังจ้องมองจอมือถือกลับไม่ได้ดูมีประกายอย่างที่เธอคาดหวัง

"อะไรกัน กำลังคิดว่าตัวเองแก่เกินกว่าที่จะใส่ชุดโลลิต้าแล้วงั้นเหรอ? ไม่เอาน่าซูซี่ ถ้าเสื้อผ้าแบบนี้ใส่ได้เฉพาะเด็กเล็กแล้วเขาจะทำไซซ์สำหรับเด็กวัยรุ่นมาทำไมกัน? เอ๊ะ หรือว่าไม่ชอบแบบนี้? งั้นวันหยุดยาวที่จะถึงนี้เราไปเดินดูที่หน้าร้านกันไหม? เผื่อเจอตัวที่หนูถูกใจ"

"ดีใจที่แม่อยากหาของขวัญให้นะ แต่เรื่องเสื้อผ้าใหม่เอาไว้ก่อนดีกว่า ตัวที่อยู่ในตู้ยังใส่ไม่ครบเลย"

เขาว่าพลางยิ้มเจื่อน

"ถึงจะบอกว่ายังใส่ไม่ครบแต่ก็เหมือนใส่ครบแล้วอยู่ดี แม่เห็นว่ามีแต่แบบซ้ำกันแค่เปลี่ยนสี ถ้าเปลี่ยนใจเมื่อไรก็บอกแม่นะ สุขสันต์วันเกิดนะ ลูกสาวสุดที่รักของแม่"

ผู้เป็นมารดาเดินออกจากห้องไป ไม่กี่วินาทีต่อมา เจ้าของห้องก็ล็อกประตูแล้วทรุดนั่งลงบนพื้น มือเรียวของเขากดโทรศัพท์หาคนคนหนึ่ง เอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงอ่อนล้า

"ฮัลโหลพ่อ แม่อาการกำเริบอีกแล้ว"

"แม่ทำอะไรแกอีก"

ปลายสายตอบด้วยน้ำเสียงกึ่งรำคาญ

"พ่อจำได้หรือเปล่าว่าวันนี้วันเกิดพี่ซูซี่?"

"วันเกิดซูซี่? เกือบลืมแล้วเหมือนกัน พอเห็นที่โรงเรียนจัดงานคริสต์มาสอีฟถึงนึกได้ แต่วันนี้พ่อไปเยี่ยมซูซี่ไม่ได้น่ะ ต้องอยู่ช่วยงานกว่าจะได้ออกจากโรงเรียนน่าจะหมดเวลาเข้าเยี่ยมพอดี ถามแบบนี้แปลว่าแม่ยัดเยียดให้แกเกิดวันนี้อีกแล้ว?"

"ใช่ แล้วพูดเรื่องชุดตัวโปรดของพี่ซูซี่ขึ้นมา บอกว่าจะซื้อให้แต่แซมไม่ได้อยากได้"

เขาถอนหายใจ

"เขาซื้ออะไรให้แกก็รับเถอะ คิดซะว่ารับของขวัญแทนซูซี่ตัวจริงไปก่อน"

"พ่อ แซมไม่อยากเป็นซูซี่ตัวปลอมแล้ว แซมอยากเป็นแซม"

มือเรียวข้างที่ไม่ได้ถือเครื่องมือสื่อสารกำหมัดแน่น

"ตราบใดที่แม่แกยังยอมรับความจริงไม่ได้ แกก็ต้องเล่นเป็นซูซี่ไปก่อน พ่อรู้ว่ามันเหนื่อย แต่เพื่อช่วยชีวิตแม่แกคงมีแต่ต้องทำแบบนี้"

"ไม่ ไม่ได้มีแต่ต้องทำแบบนี้ มันมีทางเลือกอื่นแต่พ่อไม่ทำ พ่อทิ้งให้เด็กม.ต้นอย่างแซมดูแลแม่อยู่คนเดียว พ่อมันเห็นแก่ตัว"

เด็กหนุ่มเริ่มขึ้นเสียง เขาเริ่มใช้กำปั้นของตัวเองทุบพื้นห้องเพื่อระบายความโกรธแค้น

"เออ พ่อมันเห็นแก่ตัว แค่นี้นะ โดนเรียกแล้ว"

การสนทนาสิ้นสุดลง เด็กหนุ่มลุกขึ้นแล้วโยนมือถือลงบนเตียงด้วยความโมโหก่อนจะล้มตัวลงนอนแล้วเหม่อมองเพดาน

"พ่อคิดถึงแต่ตัวเอง แม่คิดถึงแต่พี่ แล้วใครคิดถึงแซมบ้าง?"