ตัวละครในตอนนี้
ผมอยู่ร้านหนังสือแถวบ้านและตอนนี้กำลังมองหามังงะที่ครูแซมแนะนำอยู่
เมื่อกี้นี้ผมเจอเด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกัน เธอมองมาทางผมแล้วมีท่าทีลนลาน เม้มปากเหมือนกำลังกลั้นอะไรบางอย่างอยู่ พอผมจะทักเธอก็เดินฉับ ๆ ออกจากร้านไป อะไรกันล่ะนั่น
ผมเกาหัวแกรก ๆ ให้กับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ปฏิกิริยาแบบนั้น เหมือนเธอรู้จักผมเลยนะ แต่ผมไม่รู้จักฝ่ายนั้น เป็นคนที่เคยเห็นผมที่โรงเรียนหรือเปล่า? หรือจำผมสลับกับใครบางคน?
เวรกรรม มัวแต่งง ลืมชื่อมังงะที่กำลังหาอยู่แล้วเนี่ย
ผมหยิบมือถือขึ้นมาดูประวัติแชตกับครูแซม แล้วผมก็เกิดคำถามในใจ
นี่ชื่อมังงะหรือเรื่องย่อเนี่ย มันเป็นเทรนด์หรืออะไร
ตั้งแต่ผมอยู่โรงเรียนนี้มา วันนี้เป็นครั้งแรกที่ผมมาสาย
ปกติแล้ว ผมมาโรงเรียนโดยรถส่วนตัวซึ่งพี่เลี้ยงของผมเป็นคนขับ แต่วันนี้รถส่วนตัวที่ว่าดันสตาร์ทไม่ติด ถ้าเป็นสถานการณ์ปกติ ผู้ปกครองที่น่ารักของผมคงจะปลุกให้พี่ชายมนุษย์ค้างคาวไปส่ง ทว่าตอนนี้ทั้งเจ้าตัวและรถของเขาอยู่ต่างจังหวัด จึงเหลือแค่ทางเดียวคือการให้ผมเดินทางไปโรงเรียนเอง
ความจริง ผมต้องออกจากบ้านตั้งแต่ตอนที่รู้ว่ารถสตาร์ทไม่ติดแล้ว แต่ผู้ปกครองที่น่ารักยืนกรานให้ผมรอจนหาทางสตาร์ทรถได้ จนผ่านไปครึ่งชั่วโมงก็ยังเป็นเหมือนเดิม เขาถึงยอมให้ผมโหนรถไฟฟ้ามาโรงเรียน… โดยมีพี่เลี้ยงติดตามมาจนถึงปลายทาง ไม่รู้จะห่วงอะไรนักหนา ปีหน้าก็จะเข้ามหาลัยแล้วเนี่ย
ในเมื่อเป็นครั้งแรกที่มาสาย นี่ก็เป็นครั้งแรกที่ผมได้สัมผัสกับการโดนกักอยู่หน้าโรงเรียน
ครูที่ยืนเวร แกจำได้ว่าผมคือคนคลาส S ที่ตกไปอยู่คลาสนอกเทียร์ลิสต์ ผมถูกแกพูดกระแนะกระแหนในเชิงว่าผมปรับตัวเข้ากับพวกเด็กเกเรคลาส F ได้ไวมาก นั่นทำให้ผมอดหัวเราะในลำคอไม่ได้ เหอะ ถ้าความจริงมันเป็นอย่างแกพูดก็ดีสิ
ผมแอบเห็นเด็กสาวผมสั้นที่ยืนข้าง ๆ เบะปากใส่ครูยืนเวรตอนแกหันหลังให้ด้วย เดาว่าเธอคงเคยถูกครูคนนี้พูดกระแนะกระแหนใส่เหมือนกัน
จนครูยืนเวรปล่อยให้พวกเราเข้าโรงเรียน ผมถึงรู้ว่าเด็กสาวผมสั้นคือเพื่อนร่วมคลาส F ของผมเนื่องจากเธอมุ่งหน้าไปยังป่าหลังโรงเรียนซึ่งเป็นที่ตั้งของคลาส F เหมือนกัน
ผมไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง ถึงอย่างนั้นรอบข้างค่อนข้างเงียบ ผมจึงได้ยินบทสนทนาระหว่างเธอกับเด็กสาวอีกคนผู้ไว้ผมยาวระหว่างทางเดินไปชั้นเรียน
แล้วสมองปลาทองของผมก็เพิ่งนึกออก… นอกจากเป็นเพื่อนร่วมคลาส พวกเธอคือคนที่ผมเคยเห็นว่าตฤณคุยด้วย กล่าวคือทั้งสองคนเป็นเพื่อนของตฤณ!
ระหว่างกำลังคิดว่าผมควรลองชวนพวกเธอคุยดูดีไหม ผมก็เดินมาจนถึงหน้าห้องเรียนแล้ว
ผมเดินเข้าไปในห้องเงียบ ๆ ก่อนนั่งลงตรงโต๊ะของตัวเอง ไม่ทันได้พักหายใจ คาบแรกก็เริ่ม
0 คอมเมนต์
เข้าสู่ระบบก่อนเพื่อคอมเมนต์ในตอนนี้
ไปหน้าเข้าสู่ระบบ