7 ใครกันที่ต่างออกไป (1)

พี่เลี้ยงส่งข้อความมาบอกผมว่าสัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์คงต้องโหนรถไฟฟ้ากลับบ้านเพราะรถไปอยู่ที่ศูนย์แล้ว ตอนเย็นเจ้าตัวจะมารอที่โรงเรียนแล้วตามติดผมกลับบ้านแบบเดียวกับเมื่อเช้า ตอนแรกผมปฏิเสธไป บอกว่าจะลองขอครูแซมให้ไปส่งแถวบ้าน ทว่าผมก็นึกได้ เขาต้องแวะไปเยี่ยมพี่ซูซี่ จึงต้องตอบตกลงกับพี่เลี้ยง

 ก่อนเริ่มคาบบ่าย เพื่อนร่วมคลาสคนหนึ่งมาขอยืมสมุดวิชาเคมีของผม ผมดีใจมากที่ในที่สุดก็มีคนอื่นนอกจากตฤณกับมารุตยอมพูดด้วย จนผมได้สมุดคืนและเห็นว่ามีอะไรสักอย่างถูกสอดเข้ามาในสมุด มันคือลูกอมถุงเล็ก ๆ กับกระดาษโน้ตใบหนึ่ง

‘ฉันเป็นคนที่เดินหนีนายที่ร้านหนังสือเมื่อวันก่อนเอง ช่วยรับลูกอมพวกนี้ไปแล้วลืมเรื่องวันนั้นได้ไหม? แล้วก็ถ้าครั้งหน้า ๆ นายถูกพี่เจ้าของร้านชวนคุย ช่วยทำเป็นเหมือนไม่รู้จักฉันที ขอบคุณล่วงหน้า’ 

 สรุปว่าเด็กสาวที่เจอกันวันก่อนรู้จักผมจริง ๆ ด้วย! แต่ว่านะ… ผมเพิ่งถูกคนที่ไม่รู้จักขอให้ทำเป็นไม่รู้จัก? อีกฝ่ายอนุมานว่าผมรู้จักเขาเหรอ?

 ผมหันรอบทิศ กวาดสายตามองเพื่อนร่วมคลาสแต่ละคนจนสบตาเข้ากับเด็กสาวผู้หน้าตาเหมือน ‘เธอคนนั้น’ ทุกกระเบียดนิ้ว

โลกกลมเป็นบ้า

 ไม่ค่อยเข้าใจเท่าไรว่าทำไมเธอถึงขอให้ทำอะไรแบบนี้ แต่ในเมื่อเขาให้ค่าปิดปากมา ผมก็คงมีแต่ต้องทำตามคำขอของเธอ

ผมพยายามพูดกับผู้ปกครองที่น่ารักแล้วว่าไม่จำเป็นต้องให้พี่เลี้ยงคอยเฝ้าผมตลอดก็ได้ ผมโหนรถไฟฟ้าเป็น แต่พวกท่านก็จะให้พี่เขาติดตามผมไปทุกที่ เฮ้ออออออ จริง ๆ เล้ย

คิดอยู่ว่าวันพุธไม่ก็พฤหัสบดีจะขอติดรถกลับกับครูแซมแล้วถือโอกาสนั้นไปเยี่ยมพี่ซูซี่ด้วย พี่เลี้ยงผู้ทรงงานอย่างหนักของผมจะได้พักกับเขาบ้าง

พูดถึงครูแซม ผมอ่านมังงะที่เขาแนะนำมาให้เล่มแรกเกือบจบแล้ว ก็สนุกดี แต่ปัญหาคือผมจะไปรู้ได้ยังไงว่าผมสามารถเอามังงะเรื่องนี้ไปคุยกับใครได้บ้าง? จนผมปิ๊งไอเดียหนึ่ง

ถ้าผมเอาไปอ่านที่โรงเรียนให้เพื่อนเห็น ต้องมีใครสักคนทักบ้างแหละน่า

นึกออกแล้วผมก็นำมังงะเล่มที่อ่านใกล้จบใส่กระเป๋าเพื่อเอาไปอ่านต่อที่โรงเรียน ส่วนตอนนี้ก็… ไถติ๊กต๊อกดูคนอื่นทำอาหาร