26 The Second Encounter (2)

เนื้อหาในตอนนี้เป็นส่วนที่ตัดมาจากตอนที่ 11 ตัวตนที่ผิดแปลกในซีซัน 1 เวอร์ชันรี้ดอะไรต์ เหตุผลไม่มีอะไรหรอกค่ะ อยากเปิดเพลงเฉย ๆ (กรรม) 

♫ พระคุณที่สาม งดงามแจ่มใส

แต่ว่าใครหนอใคร เปรียบเปรยครูไว้ว่าเป็นเรือจ้าง ♫

 พวกนักเรียนคลาสปกติกำลังร้องเพลงประสานเสียงกันอยู่

ครูกาญจน์บอกว่าไม่มีความคืบหน้าเรื่องเพื่อนชื่อเกียร์เพราะยังไม่ได้เจอเจ้าตัวแบบซึ่ง ๆ หน้านับตั้งแต่ได้รับคำขอให้เค้นเรื่องของโยธินมาจากเขา

 ส่วนตอนนี้… ฉันอยู่บริเวณทางเข้าอาคารหลักเพราะได้ยินว่าครูวสันต์ผู้เคยสอนฉันก่อนเกษียณไปเมื่อปีที่แล้วจะกลับมาเยี่ยมโรงเรียน และฉันลากโยธินมาด้วยเพราะเขาเป็นบุคคลที่ไม่ควรอยู่ตามลำพังที่สุดในสถานการณ์ปัจจุบัน

 “ถ้าเป็นตัวเราเองในปีที่แล้วคงจะจินตนาการภาพตัวเองมายืนอยู่ตรงนี้แทนที่จะเป็นคนถือพานไหว้ครูไม่ออก”

 โยธินเอ่ยขึ้นมาลอย ๆ

 “คำพูดเหมือนเสียใจที่เป็นแบบนี้ แต่น้ำเสียงนายเหมือนหลุดพ้นจากอะไรบางอย่างเลยนะ”

 ฉันกล่าวอย่างตรงไปตรงมา

 “หลุดพ้น? คงเป็นแบบนั้นมั้ง เพิ่งรู้ถึงความสบายของการไม่ต้องแหกขี้ตาตื่นแต่เช้าแล้วกลับบ้านดึกดื่นเพื่อซ้อมงานพิธีการก็ปีนี้”

 เขาแค่นหัวเราะ

♫ โรคและภัย อย่ามาแผ้วพานคุณครู
ขอกุศลผลบุญค้ำชู ให้ครูมีสุขชั่วนิรันดร ♫

 เสียงเพลงยังคงดำเนินต่อไป

 “นายจะเข้าไปหาเพื่อนของนายไหม? หลังจากเขาร้องเพลงกันเสร็จ”

 ฉันถามโยธิน

 “ปีนี้เขาไม่น่าจะให้คลาส F เข้าไปนะ ก็พวกเราไม่ได้ไปสวดไหว้ครูกับเขานี่นา”

 อา ร้อยวันพันปีฉันจะมาแถว ๆ อาคารหลักจนลืมหนึ่งในกฎเหล็กของโรงเรียนไปเลย ห้ามนักเรียนคลาส F ย่างเท้าเข้าอาคารหลักโดยไม่ได้รับอนุญาต 

 “มั่นใจหรือเปล่าว่าครูวสันต์เขาจะเข้าอาคารทางนี้น่ะ ถ้าท่านเข้าอีกประตูเท่ากับการมาดักรอเจอของเธอสูญเปล่าเลยนะ”

 โยธินถามฉันบ้าง

 “แปดสิบเปอร์เซ็นต์” ฉันพยักหน้าให้เขาก่อนเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่เมื่อเช้านายบอกว่าดาวเหนือรู้เรื่องที่นายโดนดักตีเหรอ?”

 “ไม่เชิง เพื่อนคนนั้นรู้แค่เราหมดสติไป เขาเป็นคนช่วยครูแซมแบกเราไปห้องพยาบาล”

 เด็กหนุ่มอธิบาย

 “เราสงสัยเรื่องนึง ครูกาญจน์บอกเธอว่าเราน่าจะโดนดักตี แทนที่จะบอกว่าเราหมดสติเหรอ?”

 เขาขมวดคิ้ว ฉันเม้มปากหลังได้ยินคำถามนี้ หากตอบไปว่าใช่เขาน่าจะถามต่อว่าครูกาญจน์เล่าเรื่องนี้ให้ฉันฟังด้วยเหตุผลอะไร ฉันคิดว่าฉันคงตอบคำถามนั้นไม่ได้

 “โยธิน… ฉันอยากจะลากนายไปคุยเรื่องนี้แบบส่วนตัว แต่ตอนนี้ฉันต้องอยู่ที่นี่เพื่อดักรอครูวสันต์ เอาเป็นว่าเดี๋ยวเล่าให้ฟังวันหลัง”

 ฉันบ่ายเบี่ยง

 “อะไรกันล่ะนั่น”

 โยธินเกาหัวแกรก ๆ

 “เชื่อฉัน ถ้าจะคุยเรื่องนี้จริง มันยาวมาก ยาวไปจนถึงเรื่องที่ไม่ควรพูดในที่สาธารณะ”

 โยธินมีสีหน้างุนงง เขาเหมือนอยากอุทานอะไรบางอย่างแต่ฉันเอามือไปปิดปากเขาไว้

 “เก็บข้อสงสัยของนายไว้จนกว่าจะถึงเวลานั้นแล้วกันนะ”