36 GAME OVER (2)

ปกปักลาป่วยจนถึงสัปดาห์หน้า

 เมื่อต้นสัปดาห์เจ้าตัวมีหนาวสั่น ไอค่อกแค่กไม่หยุด และหายใจลำบาก ผมและสาว ๆ จึงลากเขาไปห้องพยาบาลที่อาคารหลัก ครูห้องพยาบาลจับเขาแยงจมูก และสุดท้ายสิ่งที่เรากลัวก็เกิดขึ้น

ผลจากชุดตรวจขึ้นสองขีด หมายความว่าเขาป่วยเป็นโควิด-19

 ผม และสองสาวมองหน้ากันเลิ่กลั่ก หนึ่งคือปกปักป่วยเป็นโควิดในปี 2025 สองคือพวกเราเพิ่งจะร่วมโต๊ะอาหารกันไปเมื่อสุดสัปดาห์ที่ผ่านมา

 ผมส่งข้อความไปบอกพวกลัลณ์ลลินว่าใครไข้ขึ้นให้ตรวจโควิดด้วยเพราะปกปักป่วยไปแล้วคนหนึ่ง ทั้งสามก็ส่งสติกเกอร์หน้าซีดมาให้

 และการที่เขาไม่มาโรงเรียนก็เท่ากับไม่มีใครมาเฝ้าผมตอนเข้าห้องน้ำ แอบเสียวสันหลังอยู่เหมือนกันว่าจะเกิดเรื่องแบบครั้งก่อนอีกหรือเปล่า แต่ยังไงอาคารเรียนนี้ก็มีกล้องวงจรปิดแล้ว พวกนั้นคงไม่กล้าหรอก… เนอะ?

 วันนี้เป็นเวรของผม พอต้องอยู่หลังเลิกเรียนโดยไม่มีปกปักแล้วผมรู้สึกไม่ค่อยปลอดภัยจึงอยากรีบ ๆ เคลียร์ทุกอย่างแล้วบึ่งกลับบ้าน

 ผมคงไม่ต้องลงรายละเอียดเกี่ยวกับการทำเวรเนอะ มันเหมือนกันทุกสัปดาห์นั่นแหละ ปัดกวาดเช็ดถูห้องเรียน จัดโต๊ะเก้าอี้ ลบกระดาน ทิ้งขยะ วนลูปไป

 ทุกอย่างเรียบร้อยแล้วและผมกำลังจะเอาของไปเก็บ เพื่อนคนหนึ่งอาสาช่วยผม ซึ่งผมตอบรับสั้น ๆ ด้วยคำว่า ‘รบกวนด้วยนะ’ เขาไม่พูดอะไรเลยระหว่างเดินไปห้องเก็บของ เข้าใจได้ เราไม่ได้สนิทกันนี่นา คงไม่รู้จะคุยเรื่องอะไร เหมือนที่ตอนแรกปักก็ไม่กล้าคุยกับผม แต่ถึงแบบนั้นรอบข้างก็เงียบเชียบเกินไปหรือเปล่า? ไร้ซึ่งสุ้มเสียงใด ๆ นอกจากเสียงฝีเท้าของพวกเรา นั่นทำให้ผมขนลุก อาจเพราะเคยชินกับเสียงอึกทึก พอมาตกอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่คุ้นเคยแบบนี้จึงรู้สึกกลัวขึ้นมา

 พวกเรามาถึงจุดหมาย เพื่อนร่วมทางเปิดประตูให้ผมเข้าไปก่อน ผมก้มหัวเล็กน้อยให้เขาเป็นการขอบคุณก่อนก้าวเข้าไปในห้องเก็บของ

 ผมเริ่มวางของที่ถือมาด้วยกลับเข้าที่ ในขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บุคคลผู้ปิดวาจาข้างผมนิ่งไป เขามองมาทางผมโดยไม่แม้แต่กะพริบตา

 “ขอโทษนะー”

 ความรู้สึกปวดแปล๊บแล่นไปทั่วร่างกายของผม สิ่งสุดท้ายที่ผมเห็นคือประกายไฟก่อนประสาทสัมผัสของผมจะหยุดทำงานโดยไม่ทันได้ฟังว่าเพื่อนคนนี้พูดอะไรจนจบประโยค