37 G̴̨̭̻͚͚̜̐̎̍̀͝A̵̛̛̜̹̥̻͕̿̾͊̒͌̌͊ͅM̵͙̣̘͓̐̄̊̎͝͝E̵̫̠̖͎̤̮̎̀̇̅̅́̂̕͝ ̷͚̼̗̙̤̜̬̥͒͂̇̑͆͜O̸̬̗̟̹͎͈̼̖͌V̵̦͈̺͕̄̋͋Ë̴̘̘̲̦̳̜́͝R̸̭̺̬̦̦̖̩̱͉͋̌͛̚ (3)

เขาทำมันลงไปแล้ว

 เด็กหนุ่มหอบหายใจถี่หลังเพิ่งกระทำสิ่งที่แม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่คาดคิดว่าจะกล้าทำ

เขาก่ออาชญากรรม 

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพิมพ์อย่างลุกลี้ลุกลนเพื่อเรียกผู้สมรู้ร่วมคิดให้มาดำเนินแผนต่อ แต่เมื่อจะกดส่งกลับมีน้ำหนักของบางสิ่งกดทับแขนของเขาจนขยับไม่ได้

 “แล้วแบบนี้ ยังจะกล้าเรียกตัวเองว่าเป็นผู้บริสุทธิ์อยู่อีกรึ?”

 สุรเสียงน่าเกรงขามดังก้องขึ้นข้างหูของเขา เด็กหนุ่มมีอาการปากและมือสั่นหลังเมื่อได้ยินเสียงดังกล่าว เขาเริ่มพูดออกมาอย่างไม่เป็นภาษาก่อนกรีดร้องดังลั่น

 “ไม่ ผมไม่ใช่ผู้บริสุทธิ์อีกต่อไปแล้ว แต่ได้โปรดให้อภัยผมด้วย ผมต้องทำเพราะไม่อยากตายแบบศพไม่สวย”

 เด็กหนุ่มวิงวอน

 “ขอร้องผมไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ควรได้ฟังคำขอร้องเมื่อครู่คือร่างไร้สติข้างกายคุณ”

 มิอาจบอกได้ว่าผู้พูดกำลังทำสีหน้าเช่นไรอยู่ มิใช่เพราะเด็กหนุ่มมีสายตามืดบอด แต่เป็นเพราะใบหน้าของผู้พูดนั้นบิดเบี้ยวเกินกว่าที่จะเรียกว่าเป็นใบหน้าของมนุษย์ได้

 “เอ้า เรียกพรรคพวกของคุณมารับกรรมด้วยกันเสียสิ อย่ายอมถูกจับได้อยู่คนเดียว”

 น้ำหนักกดทับที่แขนของเด็กหนุ่มหายไป ข้อความในมือถือถูกส่งไปหาผู้สมรู้ร่วมคิด หากแต่ว่ามันไม่ใช่ฝีมือของตัวเขาเอง ไม่นานนักเด็กหนุ่มอีกสองคนก็ปรากฏตัว ณ ห้องเก็บของ

 “ตะกี้เสียงมึงใช่ไหม? มึงจะร้องทำไมวะ เดี๋ยวก็โดนจับได้หรอก”

หนึ่งในสองผู้มาเยือนตะคอก

“ไม่ต้องเดี๋ยวหรอก ตอนนี้ก็โดนจับได้แล้ว”

เด็กหนุ่มมองผ่านไหล่ของสหายทั้งสองไป ปลายสายตาของเขาคือผู้สอนวิชาพลศึกษาซึ่งกำลังส่งสายตาวาวโรจน์ให้พวกเขาทั้งสาม

“เป็นความผิดของฉันเองที่ละสายตาจากพวกเธอ”

“ชูมือทั้งสองข้างของพวกเธอขึ้นเดี๋ยวนี้เลยค่ะถ้าไม่อยากเจ็บตัว”