4 วางแผนเที่ยว

ตกเย็นผมปิดคอม เก็บของ แล้วเดินออกจากบริษัทพร้อมสุกรกับอนิตา

“พรุ่งนี้กินอะไร” สุกรถามระหว่างรอลิฟต์

“ถามตั้งแต่วันนี้เลย?”

“จะได้เตรียมใจ”

“ข้าว”

“รู้ว่าข้าว”

“เก่งมาก ถ้ารู้แล้วถามทำไม” สุกรทำหน้าไม่สบอารมณ์ ส่วนอนิตาหัวเราะเบา ๆ

พอลงมาถึงชั้นล่าง เราก็แยกกันตรงหน้าบริษัท

ผมเดินกลับทางเดิมตามปกติ

อากาศช่วงเย็นไม่ร้อนเท่ากลางวัน ด้วยบริเวณนั้นเป็นการออกแบบผังเมืองให้เป็นช่องลมขนาดใหญ่ ทำให้มีลมพัดเย็นสบาย ผมเลยไม่ได้ใช้พลังลมช่วยคลายร้อนอะไร

ก่อนถึงหอ ผมแวะร้านขายของชำข้างทาง

ผมเดินตรงไปยังชั้นขนม หยิบเยลลี่รสองุ่นขึ้นมาหนึ่งถุง แล้วลังเลอยู่สองวินาทีก่อนหยิบรสโคล่าตามมาอีกถุง

ไหน ๆ ก็แวะแล้ว

“ป้าครับ อันนี้สองถุง”

ผมกำลังจะเดินไปที่เคาน์เตอร์ แต่สายตาเหลือบไปเห็นของดำ ๆ ที่กองอยู่ข้างกำแพงร้าน

มันคือถุงถ่านหลายถุงวางซ้อนกันหลายยี่ห้อ แต่มียี่ห้อหนึ่งที่มีจำนวนถุงมากกว่ายี่ห้ออื่น

“ป้า”

“อะไร?”

“ถ่านนี่ขายดีไหม?” ผมถามด้วยความสงสัย

ป้าเจ้าของร้านหันไปมองตาม

“ก็เรื่อย ๆ ทำไม จะซื้อเหรอ?”

“เปล่า ผมอยู่หอ เขาห้ามเผา”

“เอ้า แล้วจะถามทำไม”

ผมย่อตัวลงเล็กน้อย มองถุงที่วางอยู่ด้านหน้า

มันเป็นยี่ห้อที่ผมเคยเห็นอยู่บ่อย ๆ ตามร้านขายของชำหรือซูเปอร์มาร์เก็ต

“ยี่ห้อนี้เห็นขายหลายที่จัง”

“ก็ยี่ห้อใหญ่ ยี่ห้อดัง มีใครไม่รู้จักยี่ห้อช้างชนกำแพงบ้างล่ะ”

ป้าตอบเหมือนเป็นเรื่องธรรมดา

“มีขายทั่วประเทศนั่นแหละ ร้านไหน ๆ ก็รับมาขาย”

ผมหยุดนิ่ง

ทั่วประเทศ

คำธรรมดาสามพยางค์ทำให้ภาพข่าวที่เปิดดูตอนกลางวันย้อนกลับเข้ามาในหัว

ถุงถ่านหลังร้านหม้อไฟ

กองกระสอบข้างกำแพง

ถุงสีเข้มที่โผล่อยู่หลังลัง

แต่ละร้านมีถ่านไม่เหมือนกัน

บางร้านมีสองยี่ห้อ

บางร้านมีสาม

บางภาพอ่านชื่อได้ บางภาพอ่านไม่ได้เลย

ผมหยิบโทรศัพท์ออกมา เปิดภาพข่าวที่เซฟไว้

ภาพแรก

ขยาย

เบลอ

ภาพที่สอง

ตรงมุมร้านมีถ่านอยู่หลายถุง แต่เป็นยี่ห้อท้องถิ่นที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน

ผมเปิดภาพที่สาม

อีกจังหวัดหนึ่ง

อีกยี่ห้อหนึ่ง

ภาพที่สี่

ผมหยุดนิ้ว

ตรงหลังร้านมีถุงสีเดียวกับที่อยู่ตรงหน้าผมปะปนอยู่กับถ่านยี่ห้ออื่น

ผมย้อนกลับไปภาพแรกอีกครั้ง

ซูมตรงมุม

เห็นไม่ชัด

แต่ลายบนถุงคล้ายกัน

ผมเปิดข่าวอีกจังหวัด

มีอีก

ไม่ได้มีทุกร้าน

ไม่ได้กองเด่นอยู่หน้ากล้อง

บางแห่งมีแค่ถุงเดียวเสียด้วยซ้ำ

ถ้าไม่ได้ตั้งใจมองก็คงไม่มีใครสนใจ

เพราะร้านอาหารที่ใช้ถ่านจะมีถุงถ่านอยู่หลังร้าน มันก็เป็นเรื่องปกติที่สุดในโลก

แต่...

ผมหันไปมองถุงตรงหน้าอีกครั้ง

ถ่านส่วนใหญ่เป็นสินค้าที่แต่ละพื้นที่มีผู้ผลิตของตัวเองอยู่แล้ว

ร้านต่างจังหวัดบางร้านใช้ยี่ห้อที่ผมไม่เคยเห็นในเมืองนี้ด้วยซ้ำ

ถ้าร้านหนึ่งอยู่เหนือ อีกร้านอยู่ใต้ อีกร้านอยู่ตะวันออก แล้วอีกแห่งอยู่คนละฟากประเทศ ถ่านที่ใช้จะคนละยี่ห้อกันก็ไม่แปลก

กลับกัน ถ้ามียี่ห้อไหนสามารถโผล่อยู่ในร้านเหล่านั้นได้พร้อมกัน...

มันก็ควรเป็นยี่ห้อที่มีเครือข่ายกระจายสินค้าใหญ่พอ

ผมมองตัวหนังสือบนถุง

“ช้างชนกำแพง...”

“ใช่แล้ว แล้วจะทวนคำป้าทำไมเนี่ย” ป้าถาม

ผมหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง แล้วลองค้นชื่อยี่ห้อ

ผลลัพธ์ขึ้นมาหลายหน้า มีตัวแทนจำหน่ายหลายจังหวัด ร้านค้าหลายภูมิภาค

สินค้าไปไกลกว่าที่ผมคิด

ผมยังไม่รู้ว่ามันเกี่ยวกันจริงหรือเปล่า

แค่เพราะถ่านยี่ห้อหนึ่งมีขายทั่วประเทศ ไม่ได้แปลว่ามันจะเกี่ยวข้องกับเหตุระเบิดร้อยกว่าครั้ง

ถ้าเป็นยี่ห้อใหญ่ การที่มันโผล่อยู่หลายร้านก็อาจเป็นเรื่องธรรมดามาก ๆ ก็ได้

แต่ถ้าไม่ใช่ล่ะ?

“ป้า”

“อะไรอีก?”

“เยลลี่เอาสองถุง”

ป้ามองของในมือผม

“เอ็งก็ถืออยู่สองถุงแล้วนี่”

ผมก้มมอง

“อ้าว”

“ยืนจ้องถ่านจนลืมเยลลี่หรือไง”

“ไม่ใช่ อันนี้ของผมเอามาจากที่ทำงาน” ผมตลกกลบเกลื่อน

"มั่วแล้วไอ้หนุ่ม มาดูกล้องวงจรปิดไหมล่ะ คาหนังคาเขาแน่" ป้าทำท่าหันหลังจะเปิดภาพกล้องให้ดูสด ๆ

"อะจึ๊ย กลัวแล้วคร้าบ" ผมรีบจ่ายเงิน รับเงินทอน แล้วเดินออกจากร้าน

ระหว่างทางกลับหอ ผมเปิดดูปฏิทินในโทรศัพท์

อีกไม่กี่วันก็เป็นวันหยุดเทศกาล

หยุดยาวถึง 5 วันเสียด้วย

ผมลองค้นชื่อบริษัทผู้ผลิตถ่านช้างชนกำแพงต่อ ก่อนกดดูที่ตั้งโรงงานบนแผนที่

ไกลอยู่แฮะ

แต่ก็ไม่ได้ไกลจนไปไม่ได้

แถวนั้นเหมือนจะมีที่เที่ยวอยู่หลายแห่งด้วย

ผมหยิบเยลลี่เข้าปาก พลางเลื่อนดูเส้นทาง

ผมไม่ได้กำลังจะไปสืบอะไรหรอก

ก็แค่วันหยุดยาวทั้งที อยู่ห้องเฉย ๆ ก็คงน่าเบื่อแย่

แล้วโรงงานนั่นก็ดันอยู่แถวที่เที่ยวพอดี

แหม่ ช่างบังเอิญจริง ๆ เลยนะ

ผมเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋า

“ไปเที่ยวสักหน่อยก็ดีเหมือนกันแฮะ”

ผมเดินกลับหอด้วยความรู้สึกเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก